FANDOM


40px-WEdycji.png Ten artykuł jest w edycji i ktoś właśnie zrobił sobie przerwę. Aby zapobiec konfliktom edycji, poczekaj, aż ten szablon zniknie z artykułu.
W razie wątpliwości skontaktuj się z administratorem lub z użytkownikiem o nicku Pallando158.

Tuor (PE 473PE 560) – człowiek z rodu Hadora, syn Huora i Ríany z Dor-lóminu.

Biografia Edytuj

Młodość Edytuj

Tuor urodził się zimą Roku Lamentu po bitwie Nírnaeth Arnoediad (472 rok Pierwszej Ery). Jego matka, Ríana, urodziła go w puszczy Mithrimu, w siedzibach Sindarów[1]. Poprosiła wtedy elfów o wychowanie jej syna, a sama powiedziała, że wyruszy na poszukiwanie Huora, jej męża i ojca Tuora. Annael, jeden z elfów powiedział, jej, że zginął w czasie bitwy, jednak Ríana tym prędzej wyruszyła. Przed odejściem przepowiedziała, że za jego sprawą wyniknie wielkie dobro dla elfów i ludzi. Udała się na pobojowisko Bitwy Nieprzeliczonych Łez, gdzie umarła z rozpaczy na kurhanie Haudh-en-Ndengin[2].

Elfowie zadbali o wychowanie Tuora. Annael zastąpił mu ojca[1]. Po pewnym czasie, elfowie byli zmuszeni ukryć się w jakiniach Androth, z powodu zesłanych przez Morgotha Easterlingów. Tam Tuor dożył szesnastu lat, stał się silnym, odważnym i pięknym młodzieńcem. Elfowie nauczyli go władać mieczem, toporem i łukiem. Podczas tych nauk za każdym razem potęgowała się w nim chęć zemsty na orkach i Easterlingów za los jego ludu. Annael jednak powstrzymywał jego uczucia, tłumacząc że nie uda się wypędzić sług Morgotha z północno-zachodnich krain i trzeba uciec na południe przez Bramę Noldorów. Innym razem Annael opowiadał Tuorowi o Turgonie. Jego osoba niezwykle poruszyła Tuora, który tamtego dnia postawił sobie za cel odnaleźć Gondolin[2].

Niewola i banicja Edytuj

Podczas opuszczania siedziby w jaskiniach Androth, zanim zdołali oddalić się od wzgórz, zostali zauważeni i zaatakował ich liczny oddział Easterlingów i orków. Elfowie zostali rozgromieni[1], a Tuor bronił się toporem najdłużej. W końcu jednak został pojmany i zaprowadzony przed oblicze Lorgana, człowieka uzurpującego sobie prawo do władania całym Hithlumem jako wasal Morgotha. Easterling wiedział o pochodzeniu Tuora, dlatego tym okrutniej go traktował. Syn Huora znosił jednak wszystkie cierpienia z wytrzymałością i cierpliwością. Nie umarł też z wycieńczenia przez ciężką pracę, co spotkało niejednego innego niewolnika. Po trzech latach niewoli dostrzegł szansę ucieczki. Był już wtedy postawnym i dorosłym mężczyzną, szybszym od każdego Easterlinga. Dlatego, kiedy został wysłany do pracy w lesie, podczas niej zwrócił się przeciwko strażnikom i zabił ich, po czym uciekł. Był szukany długo przez sługi Lorgana i jego ogary, jednak z niepowodzeniem, bo wszystkie psy zostały podczas pobytu Tuora w niewoli oswojone przez niego[2]. Po ucieczce wrócił do jaskiń Androth, gdzie przez cztery lata prowadził samotne życie banity. Stamtąd potrafił wyrządzać Easterlingom wiele szkód, a Lorgan wyznaczył wysoką cenę za jego głowę[1]. Po jakimś czasie jego imię zaczęło budzić strach wśród Easterlingów, ponieważ często wyprawiał się na samotne wycieczki, podczas których zabijał wszystkich napotkanych sługów Morgotha. Jednak to nie chęć zemsty była przyczyną tych wypadów, tylko poszukiwania wspominanej przez Annaela Bramy Noldorów. Nie mógł jej jednak odnaleźć, o jej położeniu nic nie wiedzieli nawet elfowie, którzy wciąż mieszkali w górach Mithrim. O poniewierce Tuora dowiedział się Ulmo, jeden z Valarów, od Annaela i elfów, którzy zdołali uciec Easterlingom i orkom i dotarli do przystani Círdana.

Wędrówka do Belegaeru Edytuj

W 495 roku Pierwszej Ery, gdy Tuor siedział przy źródle niewielkiej rzeki bijącym nieopodal jego siedziby i grając na harfie śpiewał elficką pieśń, rzeka zakipiała, a źródło się poszerzyło i zaczęło wypuszczać z hukiem silny, wylewający się z brzegów strumień wody. Tuor uznał to za znak, podążył więc za strumieniem. W ten sposób przebył góry Mithrim i przybył do Dor-lóminu. Następnie udał się na zachód, aż jego oczom ukazały się góry Ered Lómin. W trzecim dniu wędrówki Tuor stanął przed urwiskiem, w którym w wielkim otworze przypominającym bramę znikał strumień. Zrozpaczony Tuor uznał że to koniec wędrówki, i przepełniony goryczą spędził noc siedząc pomiędzy skałami. Nad ranem usłyszał jednak głosy. Spojrzał w dół i zobaczył dwóch elfów brodzących w wodzie i wspinających się w górę. Zawołał ich, a ci przestraszeni dobyli mieczy i skoczyli ku niemu. Widząc jednak, że nie jest on wrogo nastawiony, podjęli rozmowę. Przedstawili się jako Gelmir i Arminas z ludu Finarfina. Tuor zapytał ich o drogę do Bramy Noldorów, a roześmiani elfowie oznajmili, że to ten tunel, którym własnie się wspięli. Wskazali mu drogę oświetlając ją lampami fëanorejskimi. Tam, u wejścia do Bramy, odbyli krótką rozmowę o Turgonie, a następnie pożegnali się. Tuor został sam pośród ciemności. Mężczyzna zebrał w sobie całą odwagę i przyciskając lewą rękę do ściany, ruszył po omacku naprzód. Z czasem jego wzrok przyzwyczajał się do ciemności więc wędrówka była coraz łatwiejsza. Po jakimś czasie ujrzał wyjście z tunelu i światło zachodzącego słońca[2]. Znalazł się z głębokim parowie, który potem nazwał Cirith Ninniach, a stóp jego południowej ściany dalej płynął strumień, wzdłuż którego Tuor kontynuował wędrówkę[1]. Po trzech dniach podróży wąwóz zaczął się rozszerzać, a strumień, zasilany wieloma innymi, nabierać na sile. Tam Tuor spędził noc, a podczas niej usłyszał kilka razy dziwny głos. Z początku myślał że to nocne ptaki, jednak potem wydawało mu się że ten głos go wzywa. Nad ranem usłyszał ten głos tuż nad sobą, i zobaczył trzy wielkie mewy. Podążył za ich lotem. By lepiej je śledzić wspiął się na lewe zbocze, co uratowało go przed przypływem, który miał miejsce jakiś czas później. Zjawisko to przeraziło Tuora tak bardzo, że cofnął się od brzegu i skręcił na południe. Kilka dni wędrował pagórkowatym wybrzeżem Nevrastu. Dotarł do krańca Śródziemia i stanął nad urwistym brzegiem Belegaeru. Morskie powietrze rozbudziło w nim tęsknotę do morza, która towarzyszyła mu do końca życia. Tuor spędził w Nevraście wiele dni, aż przeminęła wiosna. Zawędrował nad jezioro Linaewen, jednak bagna uniemożliwiały mu dalszą wędrówkę w tym kierunku, dlatego zawrócił z powrotem nad morze[2].

Pewnego dnia, gdy Tuor siedział nad morzem, zobaczył klucz siedmiu łabędzi lecących na południe. Mężczyzna uznał to za znak, więc podążył za nimi[1]. Wędrówka trwała siedem dni, a Tuor zobaczył wtedy kraniec gór Ered Wethrin i górę Taras. Na jej szczycie ujrzał opuszczony zamek Vinyamar. U schyłku dnia dotarł do niego. Wiatr hulający po pustych komnatach przestraszył go, jednak wtedy zobaczył te same siedem łabędzi, które wcześniej wskazywały mu drogę. Teraz przysiadły na najwyższym tarasie nad zachodnią bramą i łopotały tam skrzydłami, nakłaniając Tuora do wejścia. Mężczyzna wspiął się zatem po szerokich schodach i wszedł do ogromnej sali tronowej. Na jej końcu zobaczył wysoki tron i udał się w jego kierunku[2]. Na ścianie za nim wisiała srebrzysta kolczuga, hełm, miecz i podłużna tarcza zwężająca się ku dołowi, z godłem białego skrzydła łabędziego na niebieskim tle. Tuor przywdział ten ekwipunek, zostawiony tam przez Turgona kilkaset lat wcześniej[1]. W tym ubraniu wyszedł z pałacu, a wyglądał tak wspaniale, że nawet łabędzie oddawały mu część wyrywając że swoich skrzydeł po jednym piórze i ofiarowując mu je, a Tuor zatknął ich siedem na swoim hełmie. Potem Tuor poczuł, że coś go wzywa na brzeg morza, toteż udał tam się[2]. Gdy stanął nad brzegiem, wielka fala zaczęła się zbliżać ku niemu, jednak ten nie cofnął się. Tuż przed nim opadła, a z piany wyłoniła się majestatyczna postać Ulma[1].

Został jego posłańcem i udał się do Gondolinu. Miał przekazać wiadomość, że niedługo Ukryte Królestwo upadnie i trzeba je opuścić, jednak nikt go nie posłuchał. Tuor pozostał w mieście i ożenił się z Idril. Ich synem był Eärendil. Gdy Morgoth zaatakował królestwo, Tuor uciekł razem ze swoją żoną i synem. Przy okazji zabił zdrajcę i szaleńca Maeglina. Odpłynął wraz z Idril do Amanu i jako jedyny człowiek zaliczony do Pierworodnych Dzieci Iluvatara. Jego opiekunem był Annael. Jego topór przechowywany w Númenorze nazywał się Dramborleg.

Genologia Edytuj

 
 
 
 
 
 
 
Marach
 
Haldad
 
 
 
Bëor
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Galdor
 
Haretha
 
 
 
 
 
 
Turgon
 
Elenwë
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Morwena
 
Húrin Thalion
 
 
 
Huor
 
Ríana
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Túrin
 
 
Urwena Lalaith
 
 
Nienor
 
 
Tuor
 
 
 
Idril
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elwinga
 
Eärendil
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elros
 
 
 
Elrond
 
 
 
 


Poprzednik:
Húrin Thalion
Głowa rodu Hadora
PE 503 – ?
Następca:
Eärendil


Przypisy

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki