Wikia

Władca Pierścieni Wiki

Thingol

2424strony na
tej wiki
Dyskusja0
Thingol
ElweFinwe.jpg
Elwë i Finwë - autorstwa Maureval
Informacje biograficzne
  • Inne imiona
  • Elwe Singollo 
  • Sindakollo 
  • Elu Thingol 
  • Szary Płaszcz 
  • Tytuły
  • Ukryty Król 
  • Wielki Król Sindarów 
  • Król Doriathu 
  • Władca Telerich 
  • Władca Beleriandu 
  • Lata życia
  • 1050 LD – 502 PE 
  • Rasa
  • Kraina
  • Broń
Opis fizyczny
  • Płeć
  • Mężczyzna 
Rodzina
  • Rodzeństwo
  • Małżonek
  • Potomstwo

Elu Thingol lub Elwëelf należący do Telerich, żyjących w Pierwszej Erze. Mąż Meliany, ojciec Lúthien i król Doriathu. Jak wszyscy ojcowie elfów, obudził się nad Cuiviénen. Jego braćmi byli Olwë i Elmo.

Biografia Edytuj

Elu Thingol był jednym z przywódców swego ludu, którzy ujrzeli Dwa Drzewa Valinoru.

Powróciwszy do Śródziemia, miał przekonać swoich pobratymców do zamieszkania w Valinorze, jednak stało się, że zakochał się w Melianie z Majarów, gdy wędrował lasami Nan Elmoth. Zauroczony nie pragnął już wracać do Amanu. Lud Telerich nie chciał wyruszyć bez swego pana więc doszło do rozłamu, ci, którzy chcieli ruszać poszli za Olwëm i dotarli do Amanu, ci, którzy woleli zostać byli nazywani Sindarami (elfami Szarymi) i stali się ludem Doriathu. Od tego czasu Elwë był znany jako król Elu Thingol, panował nad wszystkimi ziemiami Beleriandu.

Mimo że Thingol był królem Elfów Szarych, które nigdy nie widziały światła Dwóch Drzew, jako ambasador Valarów był zaliczany do elfów Wyższych, na równi z Eldarami.

Około drugiego wieku uwięzienia Melkora, Elwë był światkiem przybycia do Śródziemia krasnoludów. Za radą Meliany, Thingol zaprzyjaźnił się z nimi i wynajął ich do zbudowania mu sobie siedziby. Z Belegostu przybyli budowniczowie, którzy wyrzeźbili dla niego wspaniałą jaskinie Menegroth. Odwdzięczył im się, ofiarowując im perłę Nimphelos.

Tysiąc lat przed pierwszym wschodem Słońca i Księżyca, do Beleriandu wkroczyły Zielone Elfy pod przywództwem  Denethora. Thingol powitał ich i dał im ziemie w Ossiriandzie, które nazwano Lindon. Niestety to właśnie Zielone Elfy stały się pierwszą ofiarą orków, po zniszczeniu przez Melkora Dwóch Drzew. Nieprzyjaciel powrócił nazywany teraz Morgothem, po zabiciu Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów, i skradnięciu Silmarilów. Jego władza zaczęła się rozprzestrzeniać po Śródziemiu. Widząc rosnące zagrożenie, Thingol zwołał wszystkie podwładne mu elfy do swych lasów, a Meliana otoczyła je magiczną Obręczą, przez którą nie mogło przedrzeć się żadne zło. W królestwie zapanował względny pokój.

Później do Śródziemia przybyli Noldorowie, po wielu udrękach, jakie przeżyli podczas podróży, oraz po starciach z Morgothem. Thingol pozwolił im się osiedlić Beleriandzie i ofiarował im ziemie w Hithlumie. Później wielokrotnie gościł ich na swoim dworze, m.in. Finroda, któremu wskazał miejsce, w którym ten założył Nargothrond oraz Galadrielę, która zaczęła nauki u Meliany. Niestety gdy w końcu dowiedział się o bratobójczej bitwie w Alqualondë, popadł w gniew i ostatecznie zakazał używania języka Noldorów, a w kontaktach z nimi stał się bardzo oschły i podejrzliwy.

Wiele lat później po przebudzeniu ludzi, jedyna córka Elwëgo, Lúthien zakochała się w człowieku Berenie, synu Barahira. Thingol uważał, że nawet książęta elfów nie są godni ręki jego córki, nie wyobrażał sobie więc oddania jej śmiertelnikowi. Polecił mu więc, by zdobył dla niego jeden z Silmarilów z korony samego Morgotha. Sądził, że jest to zadanie niewykonalne, lecz nie docenił siły przeznaczenia wiążącą tę parę. Beren wyruszył do Angbandu, a później dołączyła do niego i Lúthien wraz z pomocą wilczura Huana. Razem stanęli naprzeciw Morgothowi i zdobyli Silmaril. Niestety podczas ucieczki, zatrzymał ich wilk Carcharoth. Odgryzł rękę Berenowi w której trzymał Sirmaril i połknął ją, następnie uciekł, ponieważ Sirmaril poparzył jego wnętrzności. Gdy wszystko wydawało się stracone, nadleciały orły Manwëgo i zabrały ich do Doriathu. Zostali wezwani przed oblicze Thingola, który zażądał, aby zobaczyć Sirmaril, ale zamiast klejnotu Beren pokazał mu kikut ręki i opowiedział mu ich historię. Zaskoczony Thingol zrozumiał, jak potężna więź łączy tych dwoje i pozwolił mu ożenić się z Lúthien. Wkrótce dotarła do niego wiadomość, że rozszalały z powodu płonącego w żołądku klejnotu Carcharoth grasuje w granicach Doriathu. Wtedy to Beren, Thingol, Huan, Mablung i Beleg wraz z innymi elfami z Doriathu, ruszyli zabić bestię. Dokonał tego Huan, który zginął po walce od ciężkich ran po tym, jak Carcharoth zaatakował Berena. Syn Barahira wkrótce zmarł w ramionach Lúthien, która przebłagała samego Mandosa, by pozwolił im być razem. Oddała swoją nieśmiertelność, aby Beren mógł żyć.

Po zdobyciu wreszcie klejnotu Fëanora, Thingol chciał oprawić go w naszyjnik Nauglamír, otrzymany wcześniej od Húrina. Wynajął więc kowali z Nogrodu, by połączyli oba klejnoty. Krasnoludy, gdy zobaczyły naszyjnik i Silmaril, zauroczyły się ich pięknem. Po zakończeniu pracy, Thingol chciał odebrać dzieło, ale krasnoludy nie zgodziły się, podważając jego prawa do naszyjnika. Król elfów rozkazał im wynieść się z królestwa, lecz ci zaślepieni chciwością zamordowali Króla Doriathu. Krasnoludy próbowały później uciec, ale większość z nich zginęła, a naszyjnik wraz z klejnotem odzyskali elfowie. Po śmierci Thingola, Meliana pogrążona w smutku opuściła Doriath, każąc jedynie Mablungowi powiadomić Berena i oddać Silmaril Lúthien. Sama znikła ze Śródziemia i powróciła do Valinoru.

Etymologia Edytuj

Imię Elu Thingol pochodzi z Sindarinu i oznacza "Szary Płaszcz"

Oryginalna forma jego imienia brzmiała Elwë z Quenya el ("gwiazda") i ("osoba").

CiekawostkiEdytuj

  • Thingol posługiwał się mieczem Aranrúthem.
  • Według legendy ojcem trzeciej grupy elfów obudzonych w Cuiviénen był Enel, zaś Elwë przywódcą tych z Nalyarów, którzy wyruszyli na zachód. Jeśli Thingol byłby ojcem jakiejś grupy elfów, też nie mógłby mieć braci.[1]

PrzypisyEdytuj

  1. J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), The War of the Jewels, "Part Four. Quendi and Eldar"

Więcej od Wikii

Losowa wiki