FANDOM


The Bidding of the Minstrel (Zaproszenie minstrela) – pieśń autorstwa J.R.R. Tolkiena, wydana w 1914 r. w II tomie Historii Śródziemia - "Ostatnie Legendy Śródziemia".

Pieśń była w zamyśle częścią wielkiej, lecz nieskończonej opowieści o Eärendilu - The Lay of Eäredel - znanej jedynie we fragmentach.

Oryginał Edytuj

Sing us yet more of Eärendil the wandering,
Chant us a lay of his white-oared ship,
More marvelous-cunning than mortal man’s pondering,
Foamily musical out on the deep.
Sing us a tale of immortal sea-yearning
The Eldar once made ere the change of the light,
Weaving a wine like spell, and a burning
Wonder of spray and the odors of night;
Of murmurous gloamings out on far oceans;
Of his tossing at anchor off islets forlorn
To the unsleeping waves’ never-ending sea-motions;
Of bellying sails when a wind was born,
And the gurgling bubble of tropical water
Tinkled from under the ringéd stem,
And thousands of miles was his ship from those who wrought her
A petrel, a sea-bird, a white-wingéd gem,
Gallantly bent on measureless faring
Ere she came homing in sea-laden flight,
Circuitous, lingering, restlessly daring,
Coming to haven unlooked for, at night.

But the music is broken, the words half-forgotten,
The sunlight has faded, the moon is grown old,
The Elven ships foundered or weed-swathed and rotten,
The fire and the wonder of heart is acold.
Who now can tell, and what harp can accompany
With melodies strange enough, rich enough tunes,
Pale with the magic of cavernous harmony,
Loud with shore-music of beaches and dunes,
How slender his boat; of what glimmering timber;
How her sails were all silvern and taper her mast,
And silver her throat with foam and her limber
Flanks as she swan-like floated past!
The song I can sing is but shreds one remembers
Of golden imaginings fashioned in sleep,
A whispered tale told by the withering embers
Of old things far off that but few hearts keep.

Tłumaczenie[1] Edytuj

O Eärendilu Wędrowcu zaśpiewaj nam pieśni
Niech płyną w dal baśnie, w białych wioseł takt,
Żeglując wśród pian z dala od głębin czerni
O statku co więcej cudów niż Ty marzeń znał.

Wyśpiewaj opowieść o tych nieśmiertelnych
O Eldarach głodnych mórz, z dawnych er i gwiazd,
Niech czar pieśni jak wino płynie i niech niesie nam
Cudów i błysków woń, zapach nocnych fal.

Wśród drgań morza, wśród mgieł, wśród łaknących wód
Uniósł kotwicę z opuszczonych zatok drzemiących jak schron
Pragnąc nieuśpionych fal, wiecznie żywych mórz,
Kołyszących jak dzwon, tam gdzie wiatru dom.

Płynie gdzie bulgocze piana tropikalnych mórz
Błyskając światłem spod obręczy mgły
Tysiące mil od portu gdzie narodził się
Gdzie został wykuty, on i jego sny.

Gna jak petrel morski klejnot dali
Dumnie tnąc przez er niezmierzony krąg
Tułacz przybił wreszcie w śmiałości bez końca
Do portu wiecznie tęskniącego w noc

Lecz muzyka umiera, słów nie pomni nikt
Słońce też zanika, księżyc nurza się
Statki elfów mchem zarosłe, butwieją gdzieś
Ogień marznie jak pragnienia serc.

Któż teraz może tę baśń dalej nieść
Któraż harfa i jej przedziwny głos
Gdzie pełnia nut, harmonii chór
Oddadzą łoskot fal, skalnych urwisk grzmot

Smukła łódź, strugana z błyszczących drzew
Srebrne wiosła, połyskliwy maszt
Skrzyła się gardziel a skrzydła pełne piany
Łabędzia pędzącego w przeszłości blask

Pieśń, którą znam to ledwie wspomnień strzęp
Złotych wizji niesionych przez potomków cień
Szepty i dawnych ognisk gasnący żar
Żyjących w nielicznych tylko sercach sen.

Przypisy

  1. Tłumaczenie: Mithgaraf

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.