Fandom

Władca Pierścieni Wiki

Morgoth

2637stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Dyskusja0 Share

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

40px-WEdycji.png Ten artykuł jest w edycji i ktoś właśnie zrobił sobie przerwę. Aby zapobiec konfliktom edycji, poczekaj, aż ten szablon zniknie z artykułu.
W razie wątpliwości skontaktuj się z administratorem lub z użytkownikiem o nicku Pallando158.

Morgoth, Melkor – upadły Valar, Władca Ciemności, działający w Pierwszej Erze. Morgothem, Czarnym Nieprzyjacielem Świata został nazwany przez elfa Fëanora, gdy ten zabił jego ojca.

BiografiaEdytuj

Muzyka AinurówEdytuj

Melkor i pozostali Ainurowie zostali stworzeni przez Eru Ilúvatara przed początkami Ardy. On i Manwë byli braćmi poczętymi z Jego myśli. Melkorowi była dana szczególna potęga i władza. Bezskutecznie szukał Niezniszczalnego Płomienia, należącego do Eru. Za jego pomocą można było stwarzać życie, a Melkor myślał, że Ilúvatar nie ma żadnych planów z tym związanych, paliła go więc żądza wypełnienia Pustki po swojemu. Z tego powodu wiele czasu spędzał w samotności, dlatego w jego sercu wylęgły się myśli odmienne od myśli innych Ainurów.

Melkor był jednym z Ainurów biorących udział w stworzeniu Ardy. Kiedy Eru Ilúvatar rozpoczął Ainulindalë, Wielką Muzykę Ainurów, w późniejszym Władcy Ciemności zbudziła się chęć wprowadzenia do niej własnych motywów wysnutych z jego własnej wyobraźni. Dwukrotnie wtrącił własny motyw do melodii, podczas pierwszego i drugiego tematu, a Eru naprowadzał go z powrotem na właściwie brzmienie. Gdy rozbrzmiał trzeci temat, zawstydzony Melkor nie wprowadzał więcej dysonansów. To uczucie przerodziło się później w gniew. Po zakończeniu Muzyki Ilúvatar ukazał Ainurom Wizję, którą stworzyli śpiewając. Ujrzeli w niej historię Ardy i Dzieci Ilúvatara – elfów i ludzi.

Gdy niektórzy spośród Ainurów (w tym Melkor) wyrazili chęć zstąpienia na Ardę, Eru, wołając Eä! Niech się stanie! wysłał w Pustkę Niezniszczalny Płomień, zamieniając Wizję w prawdziwy świat.

Wojny z ValaramiEdytuj

Melkor zstąpił na Ardę razem z 14 innymi Ainurami, którzy potem byli nazywani Valarami. Początkowo Melkora też do nich zaliczano, jednak ten zapragnął władać światem i wszystko urządzić po swojej myśli. Gdy Valarowie kształtowali Ardę, brat Manwëgo niszczył owoce ich pracy.

To będzie wyłącznie moje królestwo. Biorę je sobie na własność.

—Melkor do Manwëgo

Wtedy Manwë wezwał wiele pomniejszych duchów, majarów, którzy pomogli Valarom wypędzić Melkora w inne strefy świata. Jednak gdy Ainurowie uporządkowali i poskromili zamęt, zazdrosny Melkor zauważył ich piękno i piekno ich dzieł i znów zaatakował. Obalał góry, zasypywał doliny, przelewał wody mórz na brzegi.[1] Wtedy na Ardę zstąpił ostatni spośród Valarów, potężny Tulkas. Przepędził on Melkora, który znów uciekł poza obręby świata.

Gdy Bitwa o Ład Świata dobiegła końca, Arda przez długi czas cieszyła się pokojem. Valarowie zaprowadzili ład na morzach, lądach i górach. Gdy skończyli pracę, założyli siedzibę na wyspie Almaren, oraz wybudowali dwie wielkie Latarnie – Ormal i Illuin, które odtąd oświetlały Ardę. Po pewnym czasie Melkor poczuł się wystarczająco potężny, by znów zaatakować. Miał u swego boku wielu majarów, których zdołał przeciągnąć na swoją stronę. Należeli do nich między innymi balrogowie. Razem z nimi zstąpił na Ardę i rozpoczął budowę dwóch fortec, w miejscach gdzie nie docierało światło Latarń. Nazywały się one Angband i Utumno. Za swoją siedzibę Melkor obrał tę drugą, natomiast władzę nad Angbandem powierzył swojemu najpotężniejszemu słudze, Sauronowi. Potem Melkor wraz ze swoją armią zaatakował Latarnie i obalił je. Upadające słupy latarń i ich ognie znacznie zmieniły wówczas rzeźbę świata. Almaren, siedziba Valarów, legła w gruzach. Tak zakończyła się Wiosna Ardy. Rozgniewani Valarowie szukali Melkora, jednak ten zbiegł i ukrył się w Utumno.

Wtedy Valarowie opuścili Śródziemie i udali się do Amanu, na wyspę najdalej wysuniętą na Zachód. Założyli tam Błogosławione Królestwo i na jakiś czas przetali się zajmować Śródziemiem.[2]Jedynie Yavanna i Oromë wciąż zapuszczali się na Bliższe Ziemie. W tym czasie przebudzili się elfowie, Starsze Dzieci Ilúvatara. Melkor pierwszy się o tym dowiedział i zaczął nieustannie ich nękać. Niektórych z nich uprowadzał i z pomocą swoich czarnych sztuk i powolnego okrucieństwa stworzył z nich rasę orków. Kiedy Valarowie dowiedzieli się o elfach, chcąc uchronić ich przed Melkorem, zaatakowali go. Oblężenie Utumno trwało bardzo długo i w jego wyniku nastąpiły wielkie zmiany w ukształtowaniu Śródziemia. W końcu bramy Utumno zostały roztrzaskane. Melkor stoczył pojedynek z Tulkasem, z którym przegrał. Został skuty Angainorem, łańcuchem Aulëgo. Tak został zawleczony do Amanu, gdzie postawiono go przed Kręgiem Przeznaczenia. Skazano go 300 lat niewoli w Mandosie, siedzibie Valara Námo. Dopiero po minięciu tego okresu mógł błagać o przebaczenie.[3]

Pobyt w AmanieEdytuj

Po 300 latach pobytu w Mandosie, Melkor ponownie został zaprowadzony przed Krąg Przeznaczenia. Zaczął błagać Manwëgo o przebaczenie, obiecywał naprawić wyrządzone szkody i żyć w przyjaźni z Valarami i elfami. Nienna od razu poparła jego prośbę, ale Tulkas był przeciwny. W końcu Manwë zwrócił wolność Melkorowi, jednak nie pozwolił mu opuszczać granic Amanu.

Melkor zaczął żyć w przyjaźni z elfami, którzy wiele na tej przyjaźni zyskali, szczególnie Noldorowie; wiele ich Melkor nauczył. Tylko Teleri i Tulkas odnosili się do niego nieufnie. Nawet Manwë myślał, że jego brat został uleczony. W rzeczywistości, Mroczny Władca dalej snuł swoje plany - zaczął podburzać elfów przeciw Valarom; mówił, że przywiedli ich do Amanu z zazdrości, żeby nie urośli w siłę i nie przyćmili chwały Valinoru, oraz żeby Śródziemie dać ludziom, którzy dopiero mili się przebudzić. Wtedy właśnie po raz pierwszy usłyszeli o Młodszych Dzieciach Ilúvatara. Melkor umiał tak sprytnie mówić im o tych sprawach, że elfowie myśleli, że to oni wysnuli je z własnych myśli. Najbardziej próbował podburzyć elfa Fëanora, jednak ten odnosił się do niego nieufnie. Gdy Fëanor stworzył Silmarile, Morgoth zapragnął ich, oraz zaczął planować odebranie ich elfowi.[4]

Wkrótce potem Valarowie dowiedzieli się o niezadowoleniu ze strony elfów. Nie wiedzieli czym jest spowodowane, do momentu kiedy zaczął narastać konflikt między książętami Noldorów, przyrodnimi braćmi Fëanorem i Fingolfinem, spowodowany kłamstwami Melkora. Kiedy Feanor zaczął grozić Fingolfinowi mieczem, został wezwany przez Valarów. Po dłuższym przepytywaniu dowiedzieli się, że to Melkor skłóca braci i usposabia wrogo Noldorów do Valarów. Tulkas natychmiast zerwał się z miejsca i zaczął szukać Melkora, jednak ten zbiegł do Avatharu na południe.[5]

Tam zbieg odnalazł pajęczycę Ungoliantę. Porozumiał się z nią i, obiecując jej wielkie bogactwa i klejnoty, które mogłaby pożreć, namówił ją do współpracy. Razem wspięli się na góry Pelóri i zeszli do Valinoru. W tym czasie odbywały się uczty ku czci Eru, więc Valmar był opustoszały. Melkor z Ungoliantą wspięli się na wzgórze Ezellohar i zniszczyli Dwa Drzewa Valinoru. Melkor wbił w nie czarną włócznię, a Ungolianta wysysała z nich żywicę. Po tym zdarzeniu ciemności zapanowały w Amanie, a dwaj wspólnicy udali się do Formenos, twierdzy Fëanora i Finwëgo, jego ojca. Tam zabili tego drugiego, oraz skradli Silmarile. Potem uciekli z , przez cieśninę Helcaraxë do Śródziemia, gubiąc pościg Tulkasa i Oromëgo.[6]

Kiedy dotarli do krainy Lammoth, Ungolianta upomniała się o to , co Melkor jej obiecał. Zaczął dawać jej do pożarcia klejnoty zrabowane w Formenos. Po tym nie była jeszcze syta, więc zażądała Silmarili. Melkor nie zgodził się ich oddać i ściskał mocno szkatułę z nimi, a klejnoty Fëanora paliły go w dłonie. Spowodowało to rany, które nigdy nie przestały Melkora boleć. Rozwścieczona Ungolianta rzuciła się na . Wtedy z ust Mrocznego Władcy dobył się krzyk, który usłyszeli wszyscy w Beleriandzie, którego echo rozbrzmiewało w krainie Lammoth przez długi czas. Usłyszeli go również ukryci w ruinach Angbandu Balrogowie. Natychmiast ruszyli na pomoc swojemu panu i przepędzili Ungoliantę.

Melkor zbiegł z Amanu i za siedzibę obrał sobie swoją starą twierdzę Angband. Zawładnął z powrotem swoimi legionami orków, wilków i Balrogów. Wykuł sobie Żelazną Koronę, w której umieścił Silmarile.[7] Wkrótce po swoim powrocie wysłał armię orków do Beleriandu. Jego wojska okrążyły las Doriath od wschodu i zachodu. Tak zaczęła się Pierwsza bitwa o Beleriand. Siły króla Thingola, Denethora i krasnoludów rozbiły wschodnią armię Melkora, jednak zachodnia dotarła aż do przystani Círdana. Po tym zdarzeniu Meliana otoczyła Doriath swoją obręczą.[8]

Tymczasem w Valinorze Fëanor, poprzysiągł zemstę za śmierć ojca i kradzież , z przezwał Melkora Morgothem, Nieprzyjacielem Świata. Przeciągnął na swoją stronę większość Noldorów i zachęcił ich do opuszczenia Amanu i rozpoczęcia wojny z zabójcą ich króla. Razem z synami złożył Przysięgę, w której przysięgli ścigać Morgotha nienawiścią, oraz każdego innego, kto spróbowałby przywłaszczyć sobie Silmarile. W wyniku tego większość Noldorów przyłączyła się do niego i razem z nimi opuścił Aman, ściągając na siebie Wyrok Mandosa.[9]

Wojny z elfamiEdytuj

Elfowie dotarli do Mithrimu i stoczyli tam z wojskami Morgotha Dagor-nuin-Giliath, Bitwę pod Gwiazdami. Wyparli stamtąd orków, założyli obóz nad Jeziorem Mithrim i ruszyli dalej w stronę Angbandu. Fëanor jednak wpadł w zasadzkę i otrzymał śmiertelną ranę od Gothmoga. Maedhros, najstarszy syn Fëanora objął władzę nad Noldorami. Morgoth zaplanował wtedy kolejny podstęp. Udał, że chce rokować z elfami i że jest gotów oddać nawet jeden z Silmarilów, jeśli Noldorowie odstąpią od wojny. Na miejscu wyznaczonym na negocjacje eskorta Maedhrosa została wybita przez żołdaków Morgotha, a syn Fëanora zawleczony do Angabndu i powieszony na skale za prawą rękę. Melkor powiedział elfom, że uwolni go, jeśli odejdą z Beleriandu, jednak synowie Fëanora wiedzieli, że nawet wtedy nie dotrzyma umowy, więc nie odstępowali od oblężenia.[10]

Tymczasem Varda, z ostatnich owoców Telperiona i Laurelinu stworzyła Słońce, sterowane przez majarkę Arienę i Księżyc, prowadzony przez majara Tiliona. Pojawienie się nowego potężnego światła przeraziło Morgotha i jego sługi, którzy uciekli do najgłębszych czeluści Angbandu. Później Melkor zaatakował Tiliona, jednak ten wyszedł z walki zwycięsko.[11] W tym samym czasie, do Beleriandu dotarli po ciężkiej przeprawie przez cieśninę Helcaraxë Noldorowie Fingolfina. Ich armia dotarła aż pod bramy Angbandu. Wtedy Fingolfin zdał sobie sprawę, jak trudno będzie zdobyć ogromną twierdzę. Zawrócił do Mithrimu, zostawił jednak pod Angbandem armię. Tak rozpoczęło się ponad 400-letnie Oblężenie Angbandu.

Kiedy hufiec Fingolfina przybył do Mithrimu, zawstydzeni zdradą Noldorowie pod wodzą synów Fëanora przenieśli się na drugą stronę Jeziora. Morgoth, widząc ten rozbrat pomiędzy jego wrogami, pomyślał że będzie mu łatwiej z nimi walczyć i się ucieszył. Fingon, syn Fingolfina postanowił zakończyć tą wrogość pomiędzy dwoma rodami poprzez uwolnienie z niewoli Melkora Maedhrosa. Z pomocą Thorondora i jego orłów przysłanych przez Manwëgo udało mu się to zrobić.[12]

UpadekEdytuj

Został usunięty z Ardy, jednak owoce jego działań pozostały. Przetrwały jego wojska oraz niektórzy słudzy, tacy jak Sauron i Zguba Durina.

Melkor.jpg

Uwięzienie Melkora autorstwa Rogera Garlanda

Mroczny Władca powróci na końcu czasów i poniesie ostateczną klęskę w bitwie Dagor Dagorath.

Charakterystyka Edytuj

Był wielki, lecz przez pychę zaczął gardzić wszystkim poza sobą, aż stał się duchem niszczycielskim i bezlitosnym. Rozum przemienił w przebiegłość, aby znieprawiać i naginać do własnej woli każdego, kto mógł mu być użyteczny, aż stał się bezwstydnym kłamcą.

Ciekawostki Edytuj

  • Jego atrybuty to Grond i Żelazna Korona.
  • Był kulawy od czasu walki z Fingolfinem.
  • Na początku był silniejszy niż Manwë.
  • W wczesnej fazie pisania książek przez J.R.R Tolkiena jego imię brzmiało Melko.

Ainurowie

Valarowie Manwë • Ulmo • Aulë • Oromë • Námo • Irmo • Tulkas

Varda • Yavanna • Niënna • Estë • Vairë • Vána • Nessa

Majarowie Eönwë • Ilmarë • Ossë • Uinena • Salmar • Meliana • Ariena
Tilion • Curumo  • Olórin  • Aiwendil • Alatar • Pallando
Pomocnicy Duchy powietrza • Duchy wody • Duchy ognia • Duchy cienia
Siły ciemności
Valarowie Morgoth
Majarowie Sauron • Gothmog • Zguba Durina • Ungolianta


PrzypisyEdytuj

  1. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Ainulindalë, ISBN 978-83-241-5583-5
  2. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Quenta Silmarillion, Początek dni, ISBN 978-83-241-5583-5
  3. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Quenta Silmarillion, Pojawienie się elfów i uwięzienie Melkora, ISBN 978-83-241-5583-5
  4. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Eldamar i książęta Eldalië, ludu Eldarów, ISBN 978-83-241-5583-5
  5. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Silmarile i niepokoje wśród Noldorów, ISBN 978-83-241-5583-5
  6. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Mrok nad Valinorem, ISBN 978-83-241-5583-5
  7. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Ucieczka Noldorów, ISBN 978-83-241-5583-5
  8. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Sindarowie, ISBN 978-83-241-5583-5
  9. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Ucieczka Noldorów, ISBN 978-83-241-5583-5
  10. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Powrót Noldorów, ISBN 978-83-241-5583-5
  11. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Słońce, Księżyc i ukrycie Valinoru, ISBN 978-83-241-5583-5
  12. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, "Quenta Silmarillion", Powrót Noldorów, ISBN 978-83-241-5583-5

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Morgoth

  • Czemu...

    4 wiadomości
    • 1 i 2. Owszem orkowie, a właściwie słudzy Morgotha nie lubili wody, a szczególnie morza, którego się bali. W pierwszej Erze Śródzie...
    • Dzięki za info.
  • Sauron i jego cel

    37 wiadomości
    • OK każdy ma swoje zdanie i ja tak sądze, a ktoś inny inaczej sądzi. To są tylko moje stwierdzenia ;)
    • Ale najciekawsze to jak ginie Ungolianta zjadając samą siebie.

Więcej w Fandom

Losowa wiki