Wikia

Władca Pierścieni Wiki

Morgoth

2439stron na
tej wiki
Dyskusja0
40px-WEdycji.png Ten artykuł jest w edycji i ktoś właśnie zrobił sobie przerwę. Aby zapobiec konfliktom edycji, poczekaj, aż ten szablon zniknie z artykułu.
W razie wątpliwości skontaktuj się z administratorem lub z użytkownikiem o nicku Pallando158.
Melkor
200px-Morgoth - the first Dark Lord .jpg
Morgoth w koronie z Silmarilami
Informacje biograficzne
  • Inne imiona
  • Morgoth 
  • Bauglir 
  • Belegurth 
  • Tytuły
  • Wielki Wróg 
  • Władca Ciemności 
  • Czarny Nieprzyjaciel Świata 
  • Lata życia
  • Nieśmiertelny 
  • Rasa
  • Kraina
  • Broń
Opis fizyczny
  • Płeć
  • Mężczyzna 
Rodzina
  • Rodzice
  • Rodzeństwo

Morgoth, Melkor – upadły Valar, Władca Ciemności, działający w Pierwszej Erze. Morgothem, Czarnym Nieprzyjacielem Świata został nazwany przez elfa Fëanora, gdy ten zabił jego ojca.

BiografiaEdytuj

Muzyka AinurówEdytuj

Melkor, i pozostali Ainurowie zostali stworzeni przez Eru Ilúvatara przed początkami Ardy. On i Manwë byli braćmi poczętymi z Jego myśli. Melkorowi była dana szczególna potęga i władza. Bezskutecznie szukał Niezniszczalnego Płomienia, należącego do Eru. Za jego pomocą można było stwarzać życie, a Melkor myślał, że Ilúvatar nie ma żadnych planów z tym związanych, paliła go więc żądza wypełnienia Pustki po swojemu. Z tego powodu wiele czasu spędzał w samotności, dlatego w jego sercu wylęgły się myśli odmienne od myśli innych Ainurów.

Melkor był jednym z Ainurów biorących udział w stworzeniu Ardy. Kiedy Eru Ilúvatar rozpoczął Ainulindalë, Wielką Muzykę Ainurów, w późniejszym Władcy Ciemności zbudziła się chęć wprowadzenia do niej własnych motywów wysnutych z jego własnej wyobraźni. Dwukrotnie wtrącił własny motyw do melodii, podczas pierwszego i drugiego tematu, a Eru naprowadzał go z powrotem na właściwie brzmienie. Gdy rozbrzmiał trzeci temat, zawstydzony Melkor nie wprowadzał więcej dysonansów. To uczucie przerodziło się później w gniew. Po zakończeniu Muzyki Ilúvatar ukazał Ainurom Wizję, którą stworzyli śpiewając. Ujrzeli w niej historię Ardy i Dzieci Ilúvatara – elfów i ludzi.

Gdy niektórzy spośród Ainurów (w tym Melkor) wyrazili chęć zstąpienia na Ardę, Eru, wołając Eä! Niech się stanie! wysłał w Pustkę Niezniszczalny Płomień, zamieniając Wizję w prawdziwy świat.

Wojny z ValaramiEdytuj

Melkor zstąpił na Ardę razem z 14 innymi Ainurami, którzy potem byli nazywani Valarami. Początkowo Melkora też do nich zaliczano, jednak ten zapragnął władać światem i wszystko urządzić po swojej myśli. Gdy Valarowie kształtowali Ardę, brat Manwëgo niszczył owoce ich pracy.

To będzie wyłącznie moje królestwo. Biorę je sobie na własność.

—Melkor do Manwëgo

Wtedy Manwë wezwał wiele pomniejszych duchów, majarów, którzy pomogli Valarom wypędzić Melkora w inne strefy świata. Jednak gdy Ainurowie uporządkowali i poskromili zamęt, zazdrosny Melkor zauważył ich piękno i piekno ich dzieł i znów zaatakował. Obalał góry, zasypywał doliny, przelewał wody mórz na brzegi.[1] Wtedy na Ardę zstąpił ostatni spośród Valarów, potężny Tulkas. Przepędził on Melkora, który znów uciekł poza obręby świata.

Gdy Bitwa o Ład Świata dobiegła końca, Arda przez długi czas cieszyła się pokojem. Valarowie zaprowadzili ład na morzach, lądach i górach. Gdy skończyli pracę, założyli siedzibę na wyspie Almaren, oraz wybudowali dwie wielkie Latarnie – Ormal i Illuin, które odtąd oświetlały Ardę. Po pewnym czasie Melkor poczuł się wystarczająco potężny, by znów zaatakować. Miał u swego boku wielu majarów, których zdołał przeciągnąć na swoją stronę. Należeli do nich między innymi balrogowie. Razem z nimi zstąpił na Ardę i rozpoczął budowę dwóch fortec, w miejscach gdzie nie docierało światło Latarń. Nazywały się one Angband i Utumno. Za swoją siedzibę Melkor obrał tę drugą, natomiast władzę nad Angbandem powierzył swojemu najpotężniejszemu słudze, Sauronowi. Potem Melkor wraz ze swoją armią zaatakował Latarnie i obalił je. Upadające słupy latarń i ich ognie znacznie zmieniły wówczas rzeźbę świata. Almaren, siedziba Valarów, legła w gruzach. Tak zakończyła się Wiosna Ardy. Rozgniewani Valarowie szukali Melkora, jednak ten zbiegł i ukrył się w Utumno.

Wtedy Valarowie opuścili Śródziemie i udali się do Amanu, na wyspę najdalej wysuniętą na Zachód.[2]

Później Melkor nieustannie nękał złem najpierw Valarów, potem zaś Dzieci Ilúvatara. Przybrał tytuł Władcy Ciemności, zaczęto nazywać go Morgothem. Swą potęgę tworzył w Beleriandzie, w twierdzy Angband. To on stworzył orków, którzy powstali z upodlonych elfów i ludzi, trolle, smoki, wilkołaki i inne złe stworzenia.

Początkowo łaknął Światła, ale że nie mógł go posiąść na swoją wyłączną własność, zstąpił przez ogień i gniew w straszny żar i niżej jeszcze w Ciemność. W czasach swej wielkości przyciągnął ku sobie wielu Majarów, którzy przy nim zostali nawet w Ciemnościach; innych później znęcił kłamstwami i podstępnymi darami, aby przeszli na jego służbę. Najstraszliwsze duchy pośród jego sług, Valaraukarowie, plagi ognia, znani byli w Śródziemiu pod imieniem Balrogów, demonów grozy.

Wojny z elfamiEdytuj

Wojna elfów z Morgothem rozpoczęła się z chwilą, gdy ten zabił Finwëgo i zabrał Silmarile. Wówczas część Ñoldorów wyruszyła do Beleriandu, by podjąć z nim walkę. Jednak jego ostateczny upadek nastąpił dopiero na koniec Pierwszej Ery, kiedy to został pokonany przez Valarów w Wojnie Gniewu.

UpadekEdytuj

Został usunięty z Ardy, jednak owoce jego działań pozostały. Przetrwały jego wojska oraz niektórzy słudzy, tacy jak Sauron i Zguba Durina.

Melkor.jpg

Uwięzienie Melkora autorstwa Rogera Garlanda

Mroczny Władca powróci na końcu czasów i poniesie ostateczną klęskę w bitwie Dagor Dagorath.

Charakterystyka Edytuj

Był wielki, lecz przez pychę zaczął gardzić wszystkim poza sobą, aż stał się duchem niszczycielskim i bezlitosnym. Rozum przemienił w przebiegłość, aby znieprawiać i naginać do własnej woli każdego, kto mógł mu być użyteczny, aż stał się bezwstydnym kłamcą.

Ciekawostki Edytuj

  • Jego atrybuty to Grond i Żelazna Korona.
  • Był kulawy od czasu walki z Fingolfinem.
  • Na początku był silniejszy niż Manwë.
  • W wczesnej fazie pisania książek przez J.R.R Tolkiena jego imię brzmiało Melko.

Ainurowie

Valarowie Manwë • Ulmo • Aulë • Oromë • Námo • Irmo • Tulkas

Varda • Yavanna • Niënna • Estë • Vairë • Vána • Nessa

Majarowie Eönwë • Ilmarë • Ossë • Uinena • Salmar • Meliana • Ariena
Tilion • Curumo  • Olórin  • Aiwendil • Alatar • Pallando
Siły ciemności
Valarowie Morgoth
Majarowie Sauron • Gothmog • Zguba Durina • Ungolianta


PrzypisyEdytuj

  1. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Ainulindalë, ISBN 978-83-241-5583-5
  2. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Quenta Silmarillion, Początek dni, ISBN 978-83-241-5583-5

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Morgoth

  • Sauron i jego cel

    37 wiadomości
    • OK każdy ma swoje zdanie i ja tak sądze, a ktoś inny inaczej sądzi. To są tylko moje stwierdzenia ;)
    • Ale najciekawsze to jak ginie Ungolianta zjadając samą siebie.

Więcej od Wikii

Losowa wiki