FANDOM


Beren a luthien by robleskazeppelin

Beren obserwuje tańczącą Luthien (graf. Sarka Skorpikova)

Light as Leaf on Lindentree (ang. „Lekka jak liść lipy”) – wiersz opisujący moment gdy Beren poznał Lúthien[1].

Część z tego wiersza wykorzystał Aragorn w pieśni Ballada o Leithian, śpiewając ją na Wichrowym Czubie.

Oryginał Edytuj

Tis of Beren Ermabwed brokenhearted,
How Luthien the lissom he loved of yore
In the enchanted forest chained with wonder.
Tinûviel he named her, than nightingale
More sweet her voice, as veiled in soft
And wavering wisps of woven dusk
Shot with starlight, with shining eyes,
She danced like dreams of drifting sheen,
Pale twinkling pearls in pools of darkness.
The grass was very long and thin,
The leaves of many years lay thick,
The old tree-roots wound out and in,
And the early moon was glimmering.
There went her white feet lilting quick,
And Dairon’s flute did bubble thin,
As neath the hemlock umbels thick
Tinûviel danced a-shimmering.
The pale moths lumbered noiselessly,
And daylight, died among the leaves,
As Beren from the wild country
Came thither wayworn sorrowing.
He peered between the hemlock sheaves,
And watched in wonder noiselessly
Her dancing through the moonlit leaves
And the ghostly moths a-following.
There magic took his weary feet,
And he forgot his loneliness,
And out he danced, unheeding, fleet,
Where the moonbeams were a-glistening.
Through the tangled woods of Elfinesse
They fled on nimble fairy feet,
And left him to his loneliness
In the silent forest listening,
Still hearkening for the imagined sound
Of lissom feet upon the leaves,
For music welling underground
In the dim-lit caves of Doriath.
But withered are the hemlock sheaves,
And one by one with mournful sound
Whispering fall the beechen leaves
In the dying woods of Doriath.
He sought her wandering near and far
Where the leaves of one more year were strewn,
By winter moon and frosty star
With shaken light a-shivering.
He found her neath a misty moon,
A silver wraith that danced afar,
And the mists beneath her feet were strewn
In moonlight palely quivering.
She danced upon a hillock green
Whose grass unfading kissed her feet,
While Dairon’s fingers played unseen
O’er his magic flute a-flickering -
And out he danced, unheeding, fleet,
In the moonlight to the hillock green:
No impress found he of her feet
That fled him swiftly flickering.
And longing filled his voice that called “Tinûviel Tinûviel”
And longing sped his feet enthralled
Behind her wayward shimmering.
She heard as echo of a spell
His lonely voice that longing called “Tinûviel Tinûviel”
One moment paused she glimmering.
And Beren caught that elfin maid
And kissed her trembling starlit eyes,
Tinûviel whom love delayed
In the woods of evening morrowless.
Till moonlight and till music dies
Shall Beren by the elfin maid
Dance in the starlight of her eyes
In the forest singing sorrowless.
Wherever grass is long and thin,
And the leaves of countless years lie thick,
And ancient roots wind out and in,
As once they did in Doriath,
Shall go their white feet lilting quick,
But never Dairon’s music thin
Be heard beneath the hemlocks thick,
Since Beren came to Doriath.

Tłumaczenie Edytuj

To pieśń o Berenie Echamionie złamanosercym,
Co Luthien kochał dawnymi czasy
w zaklętym lesie, opasanym cudami.
Tinûviel nazwał ją, czyli słowik,
bo bardzo słodkim był jej głos, ukryty w miękkości
i przemierzała fale utkane ze zmierzchu
strzelające światłem gwiazd w błyszczących oczach,
tańczyła jak sen dryfujących błysków,
jasnych pereł w basenie mroku.
Trawa była bardzo długa i cienka,
Liście wielu lat zalegały grubą warstwą,
Stare korzenie drzew przenikały na zewnątrz i do wewnątrz,
i wczesny księżyc migotał.
Ta biegały jej białe stopy śpiewnie i szybko,
a flet Dairona grał w podwójnych bańkach,
nisko leżących baldachach szaleju mięsistych.
Tinûviel tańczyła połyskliwie.
Jasne ćmy stąpały bezszelestnie,
i światło dnia zamarło między liśćmi,
kiedy Beren z dzikiego kraju
przybył znużony i strapiony.
Przedzierał się między kępami szaleju,
I patrzył na ten cud nie mogąc wydać głosu.
Jej taniec wśród liści połyskujących światłem księżyca
i ćmy jak dusze podążające za nią.
Ta magia urzekła jego zmęczone stopy,
i zapomniał o swej samotności,
i zaczął tańczyć, niespokojnie, żarliwie
Gdzie promienie księżyca błyszczały.
Wśród splątanych drzew Krainy elfów.
Umknęła na zwinnych jasnych stopach,
i zostawiła go ze swą samotnością
w cichym zasłuchanym lesie,
Trwającym we wsłuchiwaniu się w wyobrażone głosy
Zwinnych stóp na liściach,
w muzyką dobywającą się z podziemi
Półmrocznych komnat jaskiń Doriathu.
Lecz więdły kępy szaleju,
jedna za drugą w zasmuconym głosie
szepcząco spadających liści buków
w zamierających lesie Doriathu.
Widywał ją błądzącą bliżej lub dalej
gdy spadały liście mijającego roku,
przez zimowy księżyc a mroźne gwiazdy
z drżącym błyskiem ich blasku.
Odnalazł ją znów pod mglistym księżycem,
Srebrzystą piękność tańczącą w daleka,
i mgła pod jej stopami burzyła się
w księżyca blasku drżącym.
Tańczyła na pagórku zielonym
gdzie trawa nie łamiąc się całowała jej stopy,
Gdy palce Dairona grały niewidzialnie
na jego magicznym flecie połyskującym -
I on tam tańczył, niespokojnie i żarliwie,
w świetle księżyca w pobliżu pagórka:
Nie znalazł jednak śladów jej stóp
gdy umknęła szybko.
I tęsknota wypełniła jego głos gdy krzyknął “Tinûviel Tinûviel”
I tęsknota pomknęła żarliwie zafascynowana
podążając za jej błyszczącym lśnieniem.
Usłyszała echo zaklęcia
Jego głos tęsknie wołający “Tinûviel Tinûviel”
W tym momencie zatrzymała się migotliwie.
I Beren złapał tę pannę elfią
i ucałował jej drżące oczy,
Tinûviel którą pokochał jak od dawna
w wśród lasu nie licząc co będzie nazajutrz.
Dokąd świecił księżyc i do kiedy muzyka trwała
Beren z panną elfią
tańczył w gwiezdnym świetle jej oczu
w lesie śpiewającym żałośnie.
Tam gdzie trawa jest długa i cienka,
i gdzie leżą liście grubo z wielu lat,
i prastare korzenie wiją się do środka i na zewnątrz
tam to się wydarzyło w Doriath,
ich białe stopy śpiewały szybko,
lecz już muzyka Dairona śpiewna
nie dobiegała spośród szaleju kęp
od kiedy Beren przyszedł do Doriathu.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, w: The Gryphon magazine, 1925, t. 6 nr. 6 str. 217

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.