Wykuty został w Pierwszej Erze dla elfa Turgona, władcy Gondolinu. Został wówczas użyty jedynie dwa razy: raz w Nirnaeth Arnoediad, a raz podczas Upadku Gondolinu. Zaginał na ponad 6000 lat. Pojawił się dopiero w Hobbicie, kiedy to Gandalf wędrując wraz z Thorinem, jego kompanią i Bilbem Bagginsem do Ereboru odnalazł go w jaskini trolli, wraz z Żądłem i Orcristem.

Od tego momentu czarodziej zwykle nosił Glamdringa u boku. Zabrał go również ze sobą, gdy ruszył na wędrówkę z Drużyną Pierścienia (3018–3019 Trzeciej Ery).

Glamdring miał bogato zdobioną rękojeść i był bliźniaczo podobny do innego miecza, Orcrista, później używanego przez Thorina Dębową Tarczę. Sygnalizował obecność orków, rozbłyskując bladym światłem. 

Glamdring w sindarinie znaczy "Młot na wroga". W zależności od polskiego przekładu gobliny zwały go Zabijacz, Bijacz lub Samobij.