FANDOM


40px-WEdycji.png Ten artykuł jest w edycji i ktoś właśnie zrobił sobie przerwę. Aby zapobiec konfliktom edycji, poczekaj, aż ten szablon zniknie z artykułu.
W razie wątpliwości skontaktuj się z administratorem lub z użytkownikiem o nicku Pallando158.

GandalfMajar żyjący w Amanie, w Trzeciej Erze wysłany do Śródziemia, by wspierać Wolne Ludy w walce z Sauronem, drugi spośród grona Istarich, nazywany Gandalfem Szarym. Po śmierci i przywróceniu do świata żywych jako Gandalf Biały głowa Istarich, członek, a później przewodniczący Białej Rady. Jedyny z Istarich, który wypełnił swoją misję. Przez elfów był nazywany Mithrandirem, wśród krasnoludów znany był jako Tharkûn, zaś w Gondorze mówiono na niego Incánus, a w Rohanie Greyhame.

Biografia Edytuj

W Amanie Edytuj

Jak wszyscy Ainurowie, został stworzony przez Eru Ilúvatara przed początkami Ardy[1]. Prawdziwe imię Gandalfa to Olórin. Było to prawdopodobnie imię nadane mu przez Eldarów lub tłumaczenie jego pierwotnego imienia na quenyę. Był on najmądrzejszym z Majarów. Po stworzeniu świata przez Eru zstąpił razem z innymi Ainurami na Ardę. W Amanie mieszkał w Lórien. Olórin był sługą Manwëgo i Vardy, a także uczniem Nienny. Od niej nauczył się cierpliwości i miłosierdzia, ale zawsze też pozostawał blisko Manwëgo i Vardy. Wiele wędrował i często odwiedzał elfów, czasem w postaci niewidzialnej, czasem jako jeden z nich. Wlewał w ich serca piękne wizje i udzielał im rad[2]. Olórin był także doradcą Irma[3].

Wysłanie do Śródziemia Edytuj

Gandalf the White returns

Gandalf Biały w bitwie o Helmowy Jar - klatka z filmu "Władca Pierścieni: Dwie wieże"

Kiedy około 1000 roku Trzeciej Ery potęga Saurona w Śródziemiu zaczynała się odradzać, Valarowie za radą Eru postanowili posłać tam wysłanników, którzy przeciwstawiliby mu się i pomagali Wolnym Ludom w walce z nim. Początkowo postanowiono na naradzie Valarów, że będzie ich trzech: pierwszym został Curumo wskazany przez Aulëgo, którego w Śródziemiu nazywano potem Sarumanem, a drugim Alatar, sługa Oromëgo. Wtedy Manwë spytał, gdzie podziewa się Olórin. Ten w tym właśnie momencie wszedł na zebranie ubrany na szaro, wróciwszy z podróży i spytał się czego Valar sobie od niego życzy. Gdy usłyszał, że ma wyruszyć jako trzeci wysłannik, odparł, że nie starczy mu na to sił i że boi się Saurona. Manwë uznał to za argumenty tym bardziej przemawiające za jego kandydaturą. Ostatecznie do północno-zachodnich rejonów Śródziemia popłynęło pięciu Mędrców (liczba wszystkich, którzy ogólnie popłynęli do Śródziemia jest nieznana), których nazwano Istari: czwartym został Aiwendil, zwany potem Radagastem, zabrany przez Sarumana na prośbę Yavanny, piątym Pallando, przyjaciel Alatara.

Źródła podają różne informacje o tym, jako który z kolei Istari Olórin przypłynął do Śródziemia; jedne mówią o tym, że przybył ostatni[3], a inne że drugi, zaraz po Curunírze[4]. W Szarych Przystaniach został powitany przez Círdana. Elf od razu poznał w nim najmądrzejszego z Istarich i najsilniejszego duchem. Dlatego też przywitał go z największym szacunkiem, oraz podarował mu Trzeci Pierścień elfów, Naryę Czerwoną.

Weź ten Pierścień, Mistrzu. Bo czeka cię ciężkie zadanie; on cię wspomoże w trudnościach, które wziąłeś na swoje barki. Oto Pierścień Ognia, z jego pomocą możesz rozpalić na nowo serca na tym coraz bardziej ziębnącym świecie. Moje serce jest związane z Morzem, zostanę na szarym wybrzeżu, póki nie odpłynie ostatni okręt. Będę czekał na ciebie.

—Círdan do Gandalfa[5]

Mimo, że czarodziej zachował go w sekrecie, to jednak Saruman dowiedział się o darze i w przyszłości stało się to jednym z powodów jego zawiści do Gandalfa[3].

Początki misji Edytuj

Pierwsze wieki swojego pobytu w Śródziemiu czarodziej spędził na wędrowaniu po Śródziemiu i poznawaniu tych, którzy w przyszłości mieli stanąć do walki z Sauronem. Obszar jego działalności ograniczył się do północno-zachodnich rejonów. Nikt, oprócz innych Istarich, Círdana, Elronda i Galadrieli nie wiedział o jego prawdziwej tożsamości. Ludzie podejrzewali początkowo, że był to starannie wykształcony ich współplemieniec, jednak z czasem, kiedy spostrzeżono, że praktycznie się on nie starzeje, zaczęto myśleć, że jest on elfem, zwłaszcza, że często przebywał w towarzystwie Eldarów i przyjaźnił się z nimi. Za elfa uważali go też błędnie sami Pierworodni. Stąd pochodzi imię Gandalf, którym zwali go mieszkańcy północnych rejonów Śródziemia, oznaczające „Elfa Różdżki”, czarodziej bowiem nieustannie wędrował pieszo, opierając się swoją laską. Niektórzy uważali go wręcz za wcielenie Manwëgo, co jest oczywistą nieprawdą, ponieważ zgodnie z Drugim Proroctwem Mandosa Valar nie zejdzie z Taniquetilu przed Dagor Dagorath.

Na południu otrzymał imię Incánus, pochądzące z quenyi, które było w dawnych czasach używane w Gondorze. Gandalf pojawił się tam na początku swojej misji w Śródziemiu, za panowania króla Atanatara II, który panował od 1149 do 1226 roku Trzeciej Ery. W późniejszych czasach, kiedy rozpowszechnił się sindarin i Wspólna Mowa, zaczęto go nazywać Mithrandirem, co oznacza „Szarego Pielgrzyma”.

Podczas całego swojego pobytu w Śródziemiu nie osiadł nigdzie na stałe. Nieustannie wędrował po północno-zachodnich krainach, pomagając wszystkim potrzebującym (lubił też zabawiać widzów sztuczkami związanymi z ogniem). Zdobył tym miłość wielu ludów, zwłaszcza w Lindonie, Eriadorze i Dolinie Anduiny. Zaprzyjaźnił się z Elrondem i Dúnedainami. Zainteresowali go też hobbici. W Gondorze przebywał rzadko, ponieważ dumni władcy tego kraju nie słuchali niczyich rad[3].

Gandalf wobec Czarnoksiężnika Edytuj

W tym samym czasie, kiedy Istari przybyli do Śródziemia, Sauron osiadł na południowych krańcach Wielkiego Zielonego Lasu i zbudował tam fortecę Dol Guldur. Mroczny Władca nie ujawnił swojej tożsamości, znany był jedynie jako Czarnoksiężnik. Podejrzewano, że to po prostu jeden z Nazgûli. O jego obecności dowiedziano się dopiero około 1100 roku[5], kiedy jego słudzy zaczęli się rozprzestrzeniać po Lesie, a zło na świecie zaczęło się odradzać: orkowie wylęgali się coraz szybciej w górach, na północy powstał Angmar, a pod koniec II tysiąclecia Trzeciej Ery Nazgûle zajęły Minas Ithil, przemieniając je w Minas Morgul. Mimo tego nie przewidywano, że Czarnoksiężnikiem z Dol Guldur jest Sauron.

Jedynie Gandalf to przeczuwał i w 2063 roku[5] wyprawił się samotnie do twierdzy, jednak Czarnoksiężnik uciekł przed nim na wschód bojąc się zdemaskowania, a forteca opustoszała. Na prawie 400 lat zapanował Niespokojny Pokój[4].

Czarnoksiężnik powrócił w 2460 roku[4]. Aby przeciwdziałać mu, trzy lata później[4] powstała Biała Rada, do której przystąpili Gandalf, Saruman, władcy elfów, m.in. Galadriela, Círdan, Elrond i inni dostojni Eldarowie. Galadriela postulowała, aby jej przewodniczącym został Gandalf, jednak ten nie chciał krępować żadną więzią, czy zależnością, i ostatecznie głową Rady został Saruman[4][6][7].

W 2770 roku Trzeciej Ery[5] smok Smaug zniszczył Erebor i Dale, i wygnał plemię Durina na zachód. Doprowadziło to osłabienia sił Zachodu w północnym Śródziemiu i umożliwiło rozprzestrzenianie się orkom, trollom i innym złym potworom. Gandalf przeczuwał, że może to wykorzystać Sauron, kiedy odzyska siły, jednak nie wiedział jak przywrócić władzę krasnoludów w Ereborze. W 2845 król krasnoludów na wygnaniu Thráin II wraz z grupą kompanów wyruszył w podróż do Samotnej Góry, jednak był tropiony i atakowany przez sługi Czarnoksiężnika z Dol Guldur. W końcu został on uprowadzony, a jego dalszy los pozostawał nieznany.

GandalfDolGuldur

Gandalf w Dol Guldur - klatka z filmu "Hobbit: Pustkowie Smauga"

W 2850 roku[5] pełen niepokoju i wątpliwości co do tożsamości Czarnoksiężnika, Gandalf po raz drugi wkradł się w przebraniu do Dol Guldur, narażając się na ogromne niebezpieczeństwo. Gdy zszedł do lochów, spotkał konającego, umęczonego krasnoluda. Nieszczęśnik majaczył nieustannie o ostatnim z Siedmiu Pierścieni Krasnoludów. Potem dał Gandalfowi pewną mapę i klucz, mówiąc, by dał to jego synowi. Chwilę potem krasnolud zmarł. Nie wiedząc, że właśnie był świadkiem ostatnich chwil Thráina II czarodziej wziął ze sobą mapę i klucz[8], po czym przeszukiwał dalej Dol Guldur. Przekonał się, że Czarnoksiężnikiem nie jest jeden z Názguli, tylko sam Sauron. Gandalf czym prędzej uciekł z Dol Guldur i powiadomił o odkryciu tożsamości Wroga Białą Radę.

W 2851 roku [5] Rada zebrała się w Rivendell. Gandalf nawoływał do zbrojnego ataku na Saurona, jednak został przegadany przez Sarumana, który twierdził, że należy czekać i obserwować poczynania Wroga[4]. Podczas wywodu Sarumana o niesłuszności pomysłu Gandalfa, ten popalał sobie, siedząc na uboczu, fajkowe ziele. Zachowanie to rozdrażniło głowę Rady, dlatego tuż przed rozejściem sie jej zarzucił mu kpienie z ważnych spraw. Gandalf zripostował tę uwagę, mówiąc, że wydmuchiwany dym rozjaśnia umysł i pomaga w spokoju wysłuchiwać takich bzdur. Po krótkiej chłodnej wymianie zdań wykonał gest, który tym bardziej zirytował Sarumana. Wydmuchał parę większych i mniejszych pierścieni dymu, a później próbował je złapać. Nie wiadomo, czy Gandalf podejrzewał go już podczas zebrania Białej Rady o pragnienia posiadania Pierścienia. Z jednej strony podczas Narady u Elronda twierdził, że nie wiedział o tym, jednak możliwe, że było przeciwnie i już podczas zebrania owego Rady w 2851 roku ostrzegł Sarumana, że marzenia o zdobyciu Pierścienia są zwodnicze[7]. Po rozejściu się Rady Elrond, którego też dręczyły obawy, oznajmił Gandalfowi, że boi się, że Trzecia Era skończy się zwycięstwem Saurona i tylko jakiś dziwny przypadek mógłby ich ocalić. Czarodziej odparł mu, takie też się zdarzają i pomoc często pochodzi z ręki słabszej istoty[7].

Związki z Shire Edytuj

Gandalf podróżując po Śródziemiu wielokrotnie stykał się z Shire i z hobbitami. Jak się zdaje pierwszy jego dłuższy kontakt z nimi nastąpił podczas Długiej Zimy, zwanej przez hobbitów Chudymi Latami. Była to niezwykle sroga i ciężka zima na przełomie 2758 i 2759 roku Trzeciej Ery. Gandalf bardzo im wtedy pomógł i od tego czasu byli bardzo bliscy jego sercu. Odwiedzał często Shire i zaczął palić fajkowe ziele, z czego potem drwił Saruman. Niewykluczone, że miał coś wspólnego z podróżami braci Hildifonsa i Isengara Tuka. Pierwszy z nich, ur. w 2844 roku, za młodu wyruszył z Shire na wyprawę i nigdy do domu nie powrócił, drugi żyjący w latach 2862 - 2960 TE w młodości podobno pływał po Morzu. Gandalf był przyjacielem ich ojca Gerontiusa Tuka, zwanego Starym Tukiem oraz jego córki, Belladony Baggins. Hobbici na wiele lat zapamiętali fajerwerki od Gandalfa, które Gerontius puszczał w noc sobótkową. Gandalf darzył też sympatią jego wnuka, a syna Belladony Bilba Bagginsa, odkąd ten był dzieckiem. Wiedział, że ma on wyjątkowy charakter i pragnie dalekich wędrówek oraz przygód. Po śmierci Starego Tuka w 2920 roku prawie nigdy nie odwiedzał jednak Shire: ostatni raz przed wyprawą do Ereboru był tam w 2921 roku, kiedy Bilbo miał 31 lat.

Wyprawa do Ereboru i Bitwa Pięciu Armii Edytuj

Gandalf and Glamdring

Gandalf znajdujący Glamdring - klatka z filmu "Hobbit: Niezwykła podróż"

W początkach III wieku Trzeciej Ery Gandalfowi zaprzątały myśli przede wszystkim sprawy Smauga i Saurona. Bał się, że wróg posłuży się smokiem do siania zła na północy. W 2941 roku postanowił odwiedzić po wielu latach nieobecności Shire. W czasie podróży w Bree spotkał króla krasnoludów na wygnaniu Thorina II Dębową Tarczę, i namówił pragnącego powrotu na góry Thorina do odzyskania Ereboru i zabicia smoka.

W 2941 r. brał udział w wyprawie z Bilbo Bagginsem oraz 13 krasnoludami pod wodzą Thorina, którzy planowali odzyskać zagrabione królestwo przez Smauga. Podczas trwania wyprawy w jaskini trolli - Berta, Wiliama i Toma - znalazł miecz Glamdring, elfickie ostrze wykute w Gondolinie i używane przez króla Turgona. Na jakiś czas opuścił Kompanie Thorina, by wesprzeć atak na Dol Guldur. Powrócił pod Górę w kryzysowym momencie, kiedy to Thorin, zamkięty w Górze, nie chciaŁ wydać części należnego skarbu Bardowi, zabójcy smoka. Zagrożenie walką o skarb stało się jeszcze bardziej realne, kiedy pod górę przybył Dáin Żelazna Stopa, władca Żelaznych Wzgórz, który przyprowadził 500 krasnoludów. W ostatniej chwili, kiedy armia krasnoludów i ludzi i elfów miała stoczyć ze sobą bitwę, Gandalf powstrzymał obie strony i uprzedził ich o nadchodzącym zagrożeniu ze strony goblinów, które maszerowały na Erebor. Dzięki interwencji Gandalfa zwaśnione strony połączyły swoje siły i razem przeciwstawili się wrogowi.

Wyprawa do Ereboru zakończyła się sukcesem, potęga goblinów z gór Mglistych została złamana, a Plemię Durina odzyskało swoje królestwo. Jednak w Bitwie Pięciu Armii zginął Thorin Dębowa Tarcza, w związku z tym tron Ereboru objął bardziej ugodowy Dáin II Żelazna Stopa, który sprawiedliwie podzielił się swymi bogactwami. Dodatkowymi korzyściami z wyprawy było odbudowa Dale i wstąpienie na tron Barda I Łucznika, oraz poprawienie stosunków na osi Erebor - Dale - Mroczna Puszcza. Po zakończeniu wyprawy Gandalf powrócił do Shire razem z Bilbo.

Wojna o Pierścień Edytuj

LOTR - The Fellowship Of The Ring EXTENDED 2001 1080p BrRip x264 Dual-Audio -English-Hindi 5.1- NimitMak SilverRG.mkv snapshot 01.25.54 -2013.11.23 22.27.12-

Ucieczka z Isengardu - klatka z filmu "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia"

Jakiś czas po powrocie czarodziej dowiedział się o posiadanym przez Bilba pierścieniu i zmusił hobbita do wyznania prawdy na temat przedmiotu. W następnych latach Gandalf nieraz wyjeżdżał, a podczas pobytów w Shire poznał Froda, bratanka Bilba. Czarodziej przybył na sto jedenaste urodziny Bilba i to właśnie on ostatni widział go przed opuszczeniem Shire. Następnego dnia dopilnował aby pierścień trafił do Froda, po czym czarodziej wyruszył do Minas Tirith, gdzie zdobył informacje na temat Jedynego Pierścienia. Gdy wrócił do Hobbitonu upewnił się że pierścień należący do Froda jest Jedynym i kazał hobbitowi opuścić Shire, a sam znowu odszedł. Podczas pobytu w Bree Gandalf spotkał czarodzieja Radagasta, który kazał mu wyruszyć do Isengardu, by spotkać się z Sarumanem. Gdy dotarł Saruman wyznał mu że pragnie władzy i kazał wydać Powiernika Pierścienia. Gandalf odmówił, za co został uwięziony na szczycie wieży Orthank, skąd uciekł na grzbiecie orła. Ptak zabrał go do Rohanu gdzie nie został mile przyjęty ale otrzymał szybkiego konia - Cienistogrzywego, na którym pojechał do Rivendel.
Władca Pierścieni - Nie przejdziesz! (HD)03:18

Władca Pierścieni - Nie przejdziesz! (HD)

Walka Gandalfa z Balrogiem - scena z filmu "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia"

Brał ważny udział w Wojnie o Pierścień, prowadząc Drużynę Pierścienia do Morii gdzie zginął w potyczce z Balrogiem. Po tym wydarzeniu został, jednak ożywiony. Stało się to tylko na krótki czas, aby mógł wypełnić swoją misję. Ze szczytu Zirak-zigil, gdzie po długich zmaganiach zakończyła się bitwa Gandalfa z Balrogiem, zabrał czarodzieja Gwaihir i przeniósł do Lórien. Następnie Gandalf skierował się do Fangornu, gdzie odnalazł Aragorna, Legolasa i Gimliego. Wraz z nimi pojechał do Edoras gdzie uzdrowił króla Théodena i wyzwolił go spod wpływu Grímy. Brał udział w bitwie w Helmowym Jarze, kiedy to zgromadził rozproszonych po Bitwie u Brodów na Isenie wojowników i przywiódł ich na pomoc oblężonym. Po tym wydarzeniu z Aragornem, Legolasem, Gimlim i Théodenem udał się do zburzonego przez Entów Isengardu. Rozmówił się z Sarumanem, próbując go zawrócić ze złej drogi. Ten jednak nie chciał już czynić dobra, lecz jedynie rządzić złą potęgą. Gandalf wykluczył go więc z Białej Rady i złamał jego różdżkę. W tej chwili sługa Sarumana - Grima - rzucił w niego palantir, lecz pocisk chybił celu. Stoczył się po schodach Orthanku, lecz nim wpadł do kałuży, chwycił go Pippin. Gandalf prędko odebrał mu kryształ. Później Pippin, w nocy wykradł palantir, przez co Gandalf zabrał go ze sobą w podróż do Minas Tirith. W stolicy Gondoru Gandalf spotkał Faramira, który oznajmił że widział Froda i Sama. Czarodziej brał udział w bitwie o Minas Tirith musiał jednak opuścić pole bitwy i za prośbą Pippina by ratować Faramira przed śmiercią. Gdy stolica Gondoru została uratowana, wraz z Aragornem, Legolasem, Gimlim, Éomerem, Pippinem, i żołnierzami udał się w kierunku Mordoru. Tam brał udział w bitwie i widział jak Barad-dur upada. W 1 CE odpłynął wraz z Bilbem, Frodem, Galadrielą i Elrondem.

Pierwowzór Gandalfa Edytuj

009

Der Berggeist

Tolkien inspirował się wieloma rzeczami tworząc postać Gandalfa. Pierwsza jest zaczerpnięta z Kalewali, fińskiego eposu narodowego. Osobą na której był wzorowany Gandalf jest czarodziej o imieniu Väinämöinen.

Geneza wyglądu Gandalfa, jest zaczerpnięta z pocztówki pod tytułem „Der Berggeist” (Liczyrzepa Duch Gór) autorstwa Madlenera. Przedstawia ona siedzącego na skale, pod sosną starca o długiej białej brodzie. Mężczyzna ten ubrany był w kapelusz i długi płaszcz. Obok niego znajdował się młody jeleń. W tle widoczne były wysokie skaliste góry. Jak podaje Humphrey Carpenter w biografii Tolkiena z roku 1977 pocztówka ta została zakupiona w Szwajcarii w 1911 roku, a na na papierze, w który była zapakowana Tolkien napisał „Origin of Gandalf" (Pierwowzór Gandalfa).

Możliwe jest też że wygląd Gandalfa, po trosze, był inspirowany postacią Odyna z mitologii skandynawskiej.

Imiona Gandalfa Edytuj

  • Oryginalne imię Gandalfa, jako ainura i majara pozostaje nieznane;
  • Olórin – najstarsze znane imię Gandalfa, nadane mu przez Eldarów w Valinorze;
  • Mithrandir (Szary Pielgrzym) – imię Gandalfa używane przez elfy w Śródziemiu;
  • Gandalf (Elf z Różdżką) - najpopularniejsze imię, nadane Gandalfowi na północy;
  • Gandalf Szary - do walki z Balrogiem 25.01.3019;
  • Tharkûn (Człowiek z Laską) – zwano go tak wśród społeczności krasnoludów;
  • Incánus – imię używane "na południu" (prawdopodobnie w Gondorze);
  • Greyhame (Szary Płaszcz) - imię nadane w Rohanie;
  • Gandalf Biały - od powrotu do świata żywych, 14.02.3019;
  • Lathspell (Zła Nowina) oraz Zwiastun Burzy przezwiska nadane w Rohanie za sprawą Grimy Gadziego Języka

Etymologia Edytuj

Imię Gandalf jest pochodzenia staronordyjskiego, a pochodzi z Eddy Poetyckiej. W oryginale brzmiało Gandalfr, ten związek wyrazowy jest dwu członowy i składa się ze słów 'gandr' co oznacza różdżkę oraz álfr co w tłumaczeniu na język polski oznacza elfa.[9]

Jego imię Tharkûn pochodzi z Khuzdulu i tłumaczy się je jako 'człowiek z laską'[10].

Natomiast jeśli chodzi o imię Mithrandir pochodzi ono z Sindarinu i można je tłumaczyć na 'Szary Pielgrzym', 'Szary Wędrowiec' lub 'Szary Wysłannik'.

Kreacja w adaptacjach Edytuj

W filmach reżyserii Petera Jacksona, Gandalfa zagrał Ian McKellen .

Ciekawostki Edytuj

  • Gandalf śpi z otwartymi oczami.
  • Jest on jedynym z Mędrców, który zajmuje się sprawami hobbitów. Twierdzi bowiem, że to bardzo ciekawa i zaskakująca rasa.
  • Jako pierwszy użył Czarnej Mowy w Imladris.
  • W grze The Lord of the Rings: Tactics w kampanii Mordoru Gandalf staje się biały znacznie później.
  • Scena we Władcy Pierścieni Petera Jacksona, w której Gandalf uderza głową w sufit w Bag Endzie nie była zaplanowana, to był wypadek. Ian McKellen grał dalej, reżyser uznał, że wyszło to świetnie i zostawił w filmie.
  • Sean Connery został poproszony o zagranie Gandalfa jako pierwszy, ale ostatecznie odrzucił propozycję ze względu na niezrozumiałość scenariusza z jego strony.
  • Od jego imienia wzięła się nazwa księgarni, biura podróży i zespołu muzycznego.

Galeria Edytuj

Przypisy

Ainurowie

Valarowie Manwë • Ulmo • Aulë • Oromë • Námo • Irmo • Tulkas

Varda • Yavanna • Niënna • Estë • Vairë • Vána • Nessa

Majarowie Eönwë • Ilmarë • Ossë • Uinena • Salmar • Meliana • Ariena
Tilion • Curumo  • Olórin  • Aiwendil • Alatar • Pallando
Pomocnicy Duchy powietrza • Duchy wody • Duchy ognia • Duchy cienia
Siły ciemności
Valarowie Morgoth
Majarowie Sauron • Gothmog • Zguba Durina • Ungolianta
Drużyna Pierścienia
Aragorn II | Gandalf | Frodo Baggins | Samwise Gamgee | Meriadok Brandybuck | Peregrin Tuk | Legolas | Gimli | Boromir


Kompania Thorina
Thorin II Dębowa Tarcza • Balin • Dwalin • Fíli • Kíli • Dori • Nori • Ori • Óin • Glóin • Bifur • Bofur • Bombur • Gandalf • Bilbo Baggins


Powiernicy Pierścieni Władzy

Jedyny Pierścień

Sauron • Isildur • Déagol • Gollum • Bilbo Baggins • Frodo Baggins • Tom Bombadil • Samwise Gamgee

Trzy Pierścienie

Galadriela (Nenya) • Gil-galad, Elrond (Vilya) • Círdan, Gandalf (Narya)

Siedem Pierścieni

Thrór (przekazał pierścień synowi) • Thráin II (otrzymał pierścień od ojca) • sześciu nieznanych krasnoludów

Dziewięć Pierścieni

Czarnoksiężnik z Angmaru • Khamûl • Siedem nieznanych Upiorów Pierścienia

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki