FANDOM


BereniLuthien

Beren i Luthien - autorstwa Barbary Śliwińskiej

Ballada o Leithian – (leithian - "wyzwolenie z pęt"), fragment pieśni opowiadającej historię Berena i Lúthien - The Lay of Leithian - zanucony przez Aragorna w towarzystwie czwórki hobbitów podczas ich pobytu na Wichrowym Czubie. Całość była drugim co długości ze wszystkich poematów. Jego oryginalna wersja była napisana w formie Ann-Thennath. Zanucona ballada była niewielkim jej odcinkiem złożonym z fragmentów.[1]

Treść Edytuj

Zielone liście, zieleń traw,
Wysoki, jasny szalej-
A na polance światło gwiazd
Na tle cienistych alej.
Tinuviel wiedzie tutaj tan
(Ton fletni; słyszysz? bliski),
A na jej włosach światło gwiazd
I w sukni gwiezdne błyski.

Zmęczony Beren przyszedł z gór,
Wędrował wciąż pod liśćmi -
Aż ujrzał rzeki elfów brzeg
I rzekł: gdzież dalej iść mi?
I spojrzał przez szaleju liść:
Na płaszczu złoto słońca
I fala włosów niby cień
Za głową szła - tańcząca.

Zmęczonym stopom jakiż lek!
Wędrówek dość bez końca!
Więc ruszył naprzód poprzez bór
Chwytając blask miesiąca.
A ją przez elfów mroczny las
Tańcząca stopa niesie -
A on samotny tak jak wprzód
W milczącym błądzi lesie.

A czasem słyszy szelest stóp
Wśród liści lip leciutki;
A czasem jak z podziemnych grot
Melodii cichej nutki.
Szaleju liść już dawno zwiądł
A z bukowego drzewa
Czerwone liście lecą w krąg
I zimny wiatr je zwiewa.

Szukał jej wszędzie, szukał wciąż,
Gdzie leżał liść pokotem,
Gdy w mroźnym niebie księżyc lśnił
I gwiazdy przy nim złote.
W miesięcznym płaszczu lśnił jej płaszcz,
Gdy na pagórku, w dali
Tańczyła, mając u swych stóp
Srebrzystą mgłę z opali.

Minęła zima - ona znów
Swą piosnką budzi wiosnę,
Jak topniejącej wody szum
I tryle z nieb radosne.
U stóp jej - patrz, rozkwita kwiat,
Już Beren urzeczony
Z nią tańczyć chciałby pośród traw
I z kwiatów pleść korony.

I znów uciekła - Beren w głos
Tinuviel woła miła.
Myślała, że to może elf,
Więc główkę odwróciła.
Ten głos snadź rzucił na nią czar -
Stanęła urzeczona,
I wtedy spełnił się jej los,
Gdy padła mu w ramiona.

A gdy w jej oczu spojrzał toń,
Jak na niebieskim łanie,
Oczarowany ujrzał gwiazd
Srebrzyste migotanie.
Tinuviel, najpiękniejsza wśród
Odwiecznych elfów grona
Zarzuca nań swych włosów sieć
I srebrne swe ramiona.

Daleką drogę dał im los
Wśród mroźnych gór kamieni,
Przez mrok podziemnych, głuchych grot
I lasy pełne cieni.
Dzieliły ich obszary mórz,
Lecz w końcu się spotkali...
I dawno zmarli... tylko pieśń
Pobrzmiewa w lesie dalej.
[2]

Ciekawostki Edytuj

Przypisy

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.