FANDOM


The fallen arnor by robleskazeppelin-d6lk3vm

Arnor – autorka Šárka Škorpíková

Królestwo na Wygnaniu Arnor (sind. Kraj Króla) zwany również Północnym Królestwem a potem jako Odnowione Królestwo – królestwo wygnańców Numenoryjskich, założone przez Elendila, po zatopieniu Númenoru, w Śródziemiu, a dokładniej na jego Północy w Eriadorze. Królestwo obejmowało rozległe ziemie Eriadoru, i było drugim sąsiednim królestwem wygnańców z Numenoru Dunedainów. Po śmierci Elendila królami Arnoru zostali Isildur oraz jego potomkowie. W 861 r TE na skutek walk wewnątrz dynastii panującej i zagrożeniu wybuchu wojny domowej zdecydowano się podzielić Arnor na trzy części w których osiadli potomkowie Isildura. W ten sposób powstały Północne Królestwa Dunedainów Arthedain, Cardolan i Rhudaur.

Historia Edytuj

Początki i powstanie Edytuj

Arnor powstał w 3320 roku Drugiej Ery. Po jego śmierci królem Arnoru został jego syn, Isildur. Po śmierci Isildura i jego najstarszych synów włądzę objął najmłodszy, Valandil. Jego pierwszą stolicą było Annuminas. W 861 roku Trzeciej Ery, po śmierci króla Eärendura, Arnor został podzielony w wyniku wojny domowej między jego synami na trzy królestwa.

Wojna z Mordorem, Ostatni Sojusz Ludzi i Elfów Edytuj

Po tym jak słudzy Saurona zajęli Minas Ithil Isildur pojechał wraz synami na północ prosząc ojca o pomoc. Po przedstawieniu opłakanej sytuacji w Gondorze Elendil zebrał jak największe siły Arnoru. Do tego doszły posiłki z Lidonu pod wodzą Gil-Galada oraz z Rivendell pod przywódctwem Elronda.

Pamiętam dobrze blask ich sztandarów. Przypominały mi chwałę Dawnych Dni i armię Beleriandu, bo skupiło się pod nimi wielu sławnych książąt i wodzów. A jednak byli mniej liczni i nie tak świetni jak w owym ́dniu, gdy runął Thangorodrim, elfy zas głosiły, że zło zostało pokonane na wieki. . . w czym się omyliły.

—Elrond o armii Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi.

Armia przeszła przez Góry Mgliste oraza Anduinę w stronę Mordoru. Na Dagorlad doszło do bitwy w której poległ Amdir, władca Lorien. Po tym wydarzeniu wojsko wkroczyło szturmem do Mordoru rozpoczynając trwające siedem lat oblężenie Barad-dur. Podczas niego poległ m. in. Anarion trafiony kamieniem. W końcu obręcz oblężenia zacieśniła się na tyle, że w 3441 Sauron był zmuszony osobiście stanąć do walki. Walczył z Elendilem i Gil-galadem i obu zabił. Narsil pękł, gdy pokonany Elendil padł na niego, lecz Isildur, chwyciwszy jego odłamek zdołał odciąć palec Saurona wraz z Pierścieniem Władzy, tym samym pozbawiając go mocy i cielesnej powłoki, oraz kończąc wojnę.


Isildur Edytuj

Po tym jak Isildur zdobył Pierścień udał się do Gondoru. Po roku odbudowy i umacniania królestwa udał się do Arnoru zostawiając Skrzydlatą Koronę Meneldilowi. Jednak został napadnięty przez Orków na Polach Gladden. Polegli tam jego trzej synowie: Elendur, Aratan i Ciryon. Sam Isildur zginął od strzał Orków próbując przeprawić się przez Anduinę wpław. Został on zdradzony przez Pierścień, który zsunął mu się z palca czyniąc go widzialnym.

Lata pokoju Edytuj

Po śmierci Isildura jego najmłodszy syn Valandil otrzymał tytuł Króla Arnoru oraz Najwyższego Króla Wszystkich Dunedainów, jednak to jego kuzyn Meneldil sprawował faktyczną władzę. Jak zyskał pełnoletność udał się do Annuminas, gdie przejął faktyczną władzę. Póżniejsze lata przebiegły w spokoju i rozkwicie Arnoru (można powiedzieć, że wręcz w Złotej Erze).

Rozpad Arnoru Edytuj

Osobne artykuły: Północne Królestwa Dunedainów, Arthedain, Cardolan i Rhudaur.
Osobne artykuły: Królowie Arthedainu, Królowie Cardolan, Książęta Cardolan, Królowie Rhudauru.
Osobne artykuły: Dziedzic Isildura, Najwyższy Król Wszystkich Dunedainów

Podczas panowania dziewiątego króla Arnoru Eärendura, w konflikt popadli jego trzej synowie, każdy z nich nie znosił innych i uważał że to jemu należy się dziedzictwo i diaden Arnoru. Sytuacja się zaostrzała i nic nie było w stanie pojednać skłóconych synów. Kiedy 861 TE zmarł król Earendur, w tych okolicznościach zgodnie z prawem, jego najstarszy syn Amlaith, miał zostać nowym już dziesiątym królem Arnoru i panem wszystkich Północnych Dunedainów, jednak jego młodsi bracia odmówili poparcia dla najstarszego brata, tym sposobem zaczął się kryzys sukcesji, a koronacja została odroczona. Konflikt coraz bardziej się zaostrzał, wizja wojny domowej która mogła by wyniszczyć Arnor była niesamowicie realna, tak więc kiedy niebezpieczeństwo było już realne, Amlaith zgodził się na kompromis. Zaproponował podział królestwa pomiędzy sobą a braćmi, w ten sposób każdy z nich mógł zostać królem i zyskać władze. Bracia zawrali między sobą porozumie i w 861 TE podzielili królestwo Arnoru na trzy królestwa i rozpoczął się okres rozbicia dzielnicowego na północy. Najstarszy Amlaith objął centralny Arnor, czyli rozległe ziemie na północ i wschód, granicami jego królestwa były rzeka Brandywina i Rzeka Księżycowa oraz Wichrowe Wzgórza, jego królestwo objęło dobre i rozległe ziemie z wieloma miastami i twierdzami, między innymi w granicach Amlaitha zostały takie miasta jak Annúminas, Fornost i Bree oraz stojąca na trójstyku twierdza Amon Sûl razem ze znajdującym się tam Palantírem (po za tym zachował palantir w Annuminas). Oprócz tego jemu, jako najstarszemu, przysługiwało wiele praw i przedmiotów, zachował między innymi wszelkie artefakt i przedmioty związane z dawnymi królami Arnorskimi, zachował resztki Narsila, Pierścień Barahira, Berło Annúminas i diadem Elendilmir (symbol władzy arnorskiej) . Królestwo Amlaitha zostało nazwane Arthedain, i ze wszystkich Północnych Królestw było najsilniejsze i uważane za dziedziców Arnoru, gdyż królowie Arthedainu wywodzący się od pierworodnego Amlaitha, byli niekwestionowanymi potomkami Isildura. Bracia Amlaitha stworzyli swoje własne królestwa, jeden z nich objął ziemie południowych wzgórzach pomiędzy rzeką Brandywiną (cały obszar na wschód od niej) i rzeką Mitheithel (wszystko na zachód od niej) Wschodnim Gościńcem (na północy) aż do morza na południu i rzeki Gwathló na wschodzie, biorąc pod piecze Krainę Kurhanów, miejsce gdzie chowano wszystkich Arnorczyków, tak powstało księstwo Cardolanu. Ostatni zaś objął kresy i ziemie zachodnie tworząc królestwo Rhudauru.

Osobne artykuły: Północne Królestwa Dunedainów, Arthedain, Cardolan i Rhudaur.
Osobne artykuły: Królowie Arthedainu, Królowie Cardolan, Książęta Cardolan, Królowie Rhudauru.
Osobne artykuły: Dziedzic Isildura, Najwyższy Król Wszystkich Dunedainów

Odrodzone Królestwo Edytuj

W pierwszych latach Czwartej Ery Aragorn Elessar włączył ziemie Arnoru do Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru.

Geografia Edytuj

Arnor

Arnor-Niebieski ,Arthedain-Ciemno Zielony,Rhudaur-Żółty,Cardolan-Jasno Zielony,Angmar-Czerwony,Ciemny Żółty-Odrodzone Królestwo Arnoru

Miasta Edytuj

  • Annuminas -pierwsza stolica Arnoru. W Czwartej Erze, północna stolica Odnowionego Królestwa.
  • Fornost - druga stolica.
  • Bree

Porty Edytuj

Twierdze Edytuj

  • Amon Sûl - główna twierdza (znajdował się tam najważniejszy Palantir Północy).
  • Elostirion

Regiony Edytuj

Ziemia Bree

Shire

Królowie ArnoruEdytuj

Arnor1

Wojska Arnoru. Szkic koncepcyjny z gry "Bitwa o Śródziemie II: Król Nazguli".

Pierwszym królem Arnoru był Elendil, to on razem z częściał swoich wygnańców udał się na Północ, gdzie założył własne królestwo, na potężnych wyludnianych obszarach Północnego Eriadoru. Elendil przybrał wtedy tytuł Król Arnoru (Króla Północy) ale również tytuł Najwyższego Króla Wszystkich Dunedainów. W praktyce oznaczało to że Elendil jest najwyższym zwierzchnikiem i władcą wszystkich Dunedianów, w tym wszelkich państw, nawet Gonodru. Po śmierci Elendila Isildur przejął rządy nad Północą, poddał jednak Południowe Królestwo pod władze swego bratanka Meneldila i rodu Anariona, jednak zachował sobie tytuł Najwyższego Króla i władze zwierzchnią nad wszystkimi Dunedainami. Po śmierci Isildura, jego syn Valandil wysuwał te pretensje do Gonodru, używając tytułu Najwyższego Króla Anoru i Gondoru, jednak nie chcąc popaść w konflikt z południowymi królami, potomkowie Isildura musieli zaprzestać wysuwania swych roszczeń, jednak nigdy o nich nie zapomnieli. Nawet po upadku Arnoru i Arthedianu. Potomkowie Isldura uważali że z racji prawa, dziedzictwa krwi i starszeństwa przysługuje im prawo władania wszystkimi potomkami Numenoru.

Stolicą i pałacem królewskim było założone przez Elendila Annuminas. Prawdopodobnie tam zaczęto też chować wszystkich królów Arnoru (od Valandila). Prawo sukcesji Arnoru opierało się na prawie Numenoru, to znaczy dziedziczył najstarszy potomek król. Z czasem jednak na skutek walk i wojen tron zaczęli obejmować i wyłącznie mężczyźni, gdyż uważano że królowe nie dadzą sobie rady w ciągłymi zagrożeniami i wojnami. Arnor miał wiele insygni królewski pamiętających jeszcze czasu Numenoru i stamtąd zresztą przywiezionych. Tak jak na południo najważniejszą insygniom władzy królewskiej była Skrzydlata Korona, to na Północy najwyższą insygniom było Berło Annúminas (chodziło tu o symbolikę, korona symbolizowała władze nad królestwem, berło symbolizowało najwyższą władze zwierzchnią). Drugim artefaktem ważnym dla Arnorczyków był Elendilmir Gwiazda Elendila, był to diadem (świecący kamień w srebrnej oprawie) noszony przez Elendila i Isildura, jednak razem ze śmiercią Isildura diadem zaginą, dopiero Aragorn przez przypadek go odnalazł. Innymi artefaktami był Pierścień Barahira oraz złamany miecz Narsil (potem przekuty jako Anduril stał się ważny artefaktem zarówno na Północy jak i Południu).

Symbolem i herbem Arnoru była jedna srebrna gwiazda na czarnym polu (różniło się to nieco od herbu Elendila siedmiu srebrnych gwiazd na czarnym polu).

Lista królów Arnoru Edytuj

  • Elendil (3320 - 3441 DE) - założyciel królestwa, król zarówno Arnoru jak i Gonodru, Najwyższy Król Wszystkich Dunedainów.
  • Isildur (3441 DE - 2 TE) - drugi król Arnoru jak i Gondoru oraz Król Wszystkich Dunedainów.

Wodzowie Dúnedainów (byli Królowie Arthedain) Edytuj

Królowie Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru Edytuj