FANDOM


To jeden ze Strażników. Niebezpieczni z nich włóczędzy. Nie znam jego imienia, ale tutaj zwą go Obieżyświatem.

—karczmarz "Pod Rozbrykanym Kucykiem" do Froda, Drużyna Pierścienia

Aragorn II Elessar (2931 TE - 120 CE) – człowiek; szesnasty wódz Dúnedainów, Strażnik Północy, król Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru, Król Wszystkich Dúnedainów. Urodził się 1 marca 2931 roku Trzeciej Ery, jako syn Arathorna II i jego żony Gilraeny. Był potomkiem Elendila, Isildura i Anariona, założycieli dynastii królów Gondoru i Arnoru. Mąż Arweny oraz ojciec Eldariona. W jego żyłach płynęła krew trzech ras: ludzi, elfów i Majarów. Zwany też Obieżyświatem, Thorongilem, lub Estelem.

Biografia Edytuj

Wczesne życie Edytuj

Disambig
Nazwa tego hasła odnosi się do więcej niż jednego pojęcia. Zobacz ją tutaj - Estel.


Aragorntoddler

młody Aragorn -''Zrodzony z nadziei''

Gdy Aragorn był jeszcze niemowlęciem, jego ojciec został zastrzelony przez orka. Strzała trafiła go w źrenicę. Zgodnie z tradycją swego rodu, został wychowany w Rivendell na dworze Elronda. Na prośbę matki Aragorna - Gilraeny, jego tożsamość utrzymana została w tajemnicy, jako że był jedynym żyjącym potomkiem Isildura, obawiała się jego śmierci. Aragorn znany był więc pod imieniem Estel (sin. Nadzieja). Dowiedział się o swym prawdziwym dziedzictwie mając lat 20 (wtedy to osiągnął pełnoletność). Przybrał imię Aragorn II i stał się szesnastym wodzem Dúnedainów. Niedługo po przybraniu swego własnego imienia, wyruszył do dalekich krain i zaczął trwającą 70 lat walkę z Sauronem. Podczas tych podróży zawędrował do Rohanu, a następnie do Gondoru, gdzie służył radą Ecthelionowi II pod imieniem Thorongil (Orzeł Gwiazdy). Rozbił flotę korsarzy z Umbaru. Po tej wyprawie nie wrócił do Minas Tirith, tylko ruszył w dalszą drogę. Podczas swej wędrówki nauczył się dobrze władać mieczem, posiadł też wiedzę lekarską i był świetnym tropicielem. W 2956 roku poznał Gandalfa i zaprzyjaźnił się z nim. W 2980 poprosił o rękę Arwenę, lecz nie dostał na to zgody Elronda, który obiecał wydać mu swoją córkę, pod warunkiem, że zostanie królem Gondoru i Arnoru. W 3009 roku Trzeciej Ery wyruszył, by pojmać Golluma co udało mu się w 8 lat później.

Wojna o Pierścień Edytuj

Początek wedrówki Edytuj

W 3018 roku, udał się do Bree zastępując Gandalfa. Po kilku dniach w karczmie "Pod Rozbrykanym Kucykiem" zjawili się hobbici którzy mieli spotkać się tam z Mithrandirem. Aragorn czekał w skupieniu i obserwował nowo przybyłych. Uwagę Obieżyświata przyciągnęło nagłe zniknięcia Froda, który tańczył na stole. Hobbit przewrócił się i przy okazji Pierścień wsunął się na jego palec. Zdjął go w koncie, gdzie siedział Aragorn. Ten powiedział mu, jaki głupi czyn popełnił zakładając Pierścień. Następnie Obieżyświat przekonywał hobbitów, żeby zabrali go ze sobą, do Rivendell. Dopiero, kiedy Butterbur dał Frodowi list od Gandalfa to niziołki przekonały się o dobrych zamiarach Strażnika. Później Aragorn wysłuchiwał Meriadoka, który spotkał przy Gościńcu Czarnych Jeźdźców. Potem rozkazał, aby przenocowali w saloniku, ponieważ okna do sypialni hobbitów znajdowały się zaraz nad ziemią. Rankiem, zaprowadził tam swoich towarzyszy i okazało się, że okna zostały wybite, a pościel była rozszarpana. Jeszcze tego samego dnia wszyscy wyruszyli w dalszą drogę. Celem ich podróży było Rivendell, Ostatni Przyjazny Dom. Czekała ich ciężka przeprawa przez moczary czy szerokie wyżynne przestrzenie. Na zachodnim ramieniu Wichrowego Czuba znaleźli małą kotlinkę. Aragorn wziął ze sobą Merrego i Froda, po czym wspiął się razem z nimi na sam szczyt. Wędrowcy zauważyli tam ślady zostawione przez Gandalfa oraz pędzących przez Gościniec Czarnych Jeźdźców. Szybko zeszli z powrotem do kotlinki. Nocą zaatakowało ich tam pięć Upiorów. Czarnoksiężnik ranił Froda ostrzem Morgulu, lecz Aragorn odpędził napastników płonącymi żagwiami. Następnie Obieżyświat zostawił Froda pod opieką przyjaciół, a sam poszedł szukać athelasu. Gdy je znalazł, podał rannemu i po jakimś czasie wyruszyli w dalszą drogę. Aragorn prowadził hobbitów przez nagie, południowe wzgórza. Potem przeszli przez Ostatni Most i podążyli na północ, gdzie spotkali skamieniałe trolle. Gdy ponownie wyszli na Gościniec, spotkali elfa Glorfindela, który oddał swojego konia Frodowi. Ten miał jechać prosto do Rivendell, by jak najszybciej mógł wyleczyć go Elrond. Jakiś czas później, po obudzeniu się Froda w Imladris, Aragorn przybył do Rivendell w samą porę by zdążyć na naradę u Elronda. Jednak zanim zaczęły się obrady, Aragorn udał się do komnaty gdzie znajdował się miecz Isildura, Narsil. Spotkał tam Boromira, syna Denethora II i wysłannika Gondoru.

Aragorn w karczmie

Aragorn w karczmie "Pod Rozbrykanym Kucykiem". Klatka z film "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia".

Przeprawa przez Góry Mgliste Edytuj

(...) Nie posłucha żadnego z nas. Pierścień zna tylko jednego pana, Saurona.

—Aragorn podczas narady, Drużyna Pierścienia

Aragorn na Naradzie

Aragorn podczas Narady u Elronda. Klatka z film "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia".

Po naradzie u Elronda, został jednym z dziewięciu towarzyszy, wtedy również otrzymał przekuty na nowo miecz Narsil, którym jego przodek Isildur odciął Jedyny Pierścień z dłoni Saurona, Aragorn nazwał swoją nową broń Anduril czyli Płomień Zachodu. Przed wyruszeniem w drogę, Aragorn pożegnał się i oczyścił grób swej matki. Spotkał go tam Elrond, który powiedział mu że jego rodzicielka wiedziała że jej syn nie umknie swemu przeznaczeniu. Następnego dnia, Drużyna ruszyła w drogę. Gandalf, przywódca oraz przewodnik Drużyny Pierścienia postanowił dotrzeć do Mordoru przez górę Caradhras. Jednak podczas przeprawy napotkała ich zawieja śnieżna, która prawie ich nie zabiła, gdyż spowodowała ona lawinę. Przeżyli dzięki Boromirowi, który polecił, aby każdy wziął ze sobą wiązkę gałązek. Uratowało to ich od zamarznięcia. Gimli, krasnoludzki wojownik zaproponował Gandalfowi, by przeszli kopalnię Morii. Gdy kompania dotarła do Bram Morii, Gandalf spróbował je otworzyć, lecz bez skutku. W końcu, młody Frodo domyślił się rozwiązania zagadki i otworzył drzwi. Gandalf stwierdził że Moria do jedna, wielka pułapka i kazał się wszystkim wycofać. Niestety na zewnątrz, Frodo został porwany przez wodnego potwora - Czatownika z jeziora okalającego wejście do Morii. Wreszcie potwór puścił Froda a pozostali członkowie wyprawy rzucili się ku wejściu do Morii. Potwór ruszył za nimi, był jednak zbyt wielki by zmieścić się w bramę, przez zawalił wejście do kopalni. Dla Drużyny Pierścienia nie był już odwrotu. Gandalf prowadził ich dzielnie aż do rozwidlenia dróg.

Aragorn3

Aragorn na Południowym Gościńcu. Klatka z film "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia".

Po krótkim postoju, Istari wybrał trzecie rozwidlenie gdyż z wejścia dolatywał w miarę rześki zapach. Tak kompania dotarła do Khazad-dûm, stolicy krasnoludów w Morii. Na końcu korytarza natrafili na komnatę z grobem Balina, władcy Morii. Gimli, który dobrze znał Balina, zaczął rozpaczać. Wśród szkieletów, Mithrandir znalazł księgę która opisywała obronę Morii przed orkami i ostatnie chwile obrońców. Pippin który nie mógł ustać w jednym miejscu usiadł na studni, która znajdowała się nieopodal grobu. Przypadkowo siadając, zrzucił wiadro które spadło wgłąb ciemnych korytarzy powodując hałas. Na dodatek, chwilę później do wiadra dołączył ciężko opancerzony szkielet krasnoluda. Zwrócił do uwagę orków, którzy ruszyli w stronę komnaty w której znajdowała się Drużyna. Aragorn i Boromir zabarykadowali główne drzwi i przygotowali się do walki. Jeszcze przez chwilę, nic się nie działo, jednak nagle członkowie kompanii usłyszeli odgłos trolla jaskiniowego. Niedługo potem, orkowie zaczęli niszczyć ogromne drzwi swymi toporami. Aragorn i Legolas mieli napięte łuki gotowe do strzału. W końcu wystrzelili w nieprzyjaciół śmiercionośne pociski. Podczas tego ostrzału zginęło kilku orków. Reszta towarzyszy Aragorna wyciągnęła miecze i ruszyła do walki z wrogami.

Orkowie zniszczyli już drzwi i wdarli się do komnaty. Aragorn zaczął zabijać napierające siły orków. Jednak gdy pojawił się troll, Obieżyświat rzucił się na niego. Potomek Isildura został uderzony i poleciał na ścianę komnaty. Gdy w końcu, Aragorn się ocknął zobaczył jak troll kuje lancą Froda. Gdy wszyscy członkowie zobaczyli jak powiernik upada po ciężarem lancy, zaczęli wszyscy naraz atakować potwora. Pippin wdarł się na grzbiet trolla i wbił w jego głowę swój mały miecz. Wtedy, stwór otworzył szeroko swoje usta. Legolas wykorzystał tę chwilę by posłać właśnie tam swoją strzałę. Troll przez chwilę się zakołysał i upadł martwy. Aragorn pobiegł do leżącego nieruchomo Froda. Okazało się że młody pan Baggins żyje i ma się dobrze. Uratował go dar Bilba, zbroja z Mithrilu. Członkowie Drużyny cieszyli się że mały hobbit nadal jest z nimi. Jednak, nagle Gandalf usłyszał zbliżające się odgłosy kroków posiłków orków, więc rozkazał wszystkim udać się na most Khazad-dûm. Po drodze zostali zatrzymani przez orków z Morii. Chwilę później, kreatury zaczęły uciekać w popłochu. Okazało się że nadchodzi Balrog, Zguba Durina. Drużyna ruszyła w pośpiechu w stronę mostu. Tam jednak dogonił ich straszliwy Balrog. Gandalf zatrzymał go i poświęcił się dla Drużyny. Stawił czoło Zgubie Durina, niszcząc most. Jednak ogromny długi bicz Balroga złapał go i pociągnął go wraz ze sobą w ciemność. Aragorn nie mógł się otrząsnąć po tym co zobaczył. Dopiero po chwili ruszył w ślady za Boromirem i Frodem. Po wyjściu z kopalni Morii, Aragorn stwierdził, że nie mogę się zatrzymywać i muszą ruszać do Lothlórien.

Pobyt w Lothlórien Edytuj

Noc ściągnie tu zastępy orków. Idziemy do lasów Lothlórien.

—Aragorn do Boromira, Drużyna Pierścienia

Kilka dni później, Drużyna dotarła do lasu Lothlórien. Tam Gimli zaczął opowiadać hobbitom o Galadrieli, pani Lothlórien. Nagle, kompania znalazła się w potrzasku elfów. Ich przywódca, Haldir zaprowadził Drużynę do swoich władców. Na miejscu, Legolas wyjaśnił Haldirowi kim są podróżnicy a także przedstawił mu Aragorna. Ten odwzajemnił powitanie i zaczął namawiać Haldira by ten zaprowadził Drużynę do Galadrieli i Celeborna. Gdy małżonkowie dowiadują się o śmierci Gandalfa, Aragorn podejmuje inicjatywę dowodzenia Drużyną. Podczas nocy spędzonej w obozie w Lothlórien, Aragorn czyścił swój miecz a potem wdaje się z Boromirem w rozmowę o Gondorze.

Witaj, Aragornie, synu Arathorna! – powiedziała. – Na świecie upłynęło trzydzieści osiem lat, odkąd widzieliśmy cię w naszym kraju (...)

—Galadriela do Aragorna, "

Rozpad Drużyny Pierścienia Edytuj

Aragorn na Amon Hen

Aragorn na Amon Hen. Klatka z film "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia".

Następnego dnia, Drużyna został pożegnana przez elfów z Lothlórien i obdarowana. Aragorn dostał od Celeborna, nóż. Chwilę później, kompania na łodziach popłynęła w górę rzeki. Drużyna otrzymała od elfów z Lórien trzy łodzie, którymi mieli spłynąć rzeką Anduiną na południe. Aragorn dzielił łódź z Samem i Frodem. Po kilku dniach rejsu Boromir zaproponował porzucenie łodzi i udanie się na południowy zachód do Rzeki Entów, a następnie prosto do Gondoru. Pomysł wydawałby się być dobry, lecz Frodo nie chciał wybierać drogi do Minas Tirith. Po dziesięciu dniach spływu Drużyna Pierścienia dotarła do Nen Hithoel. W pobliżu mieściła się dawna strażnica Gondoru: Amon Hen. Był to czas decyzji Powiernika Pierścienia, który miał przesądzić o losach wyprawy. Frodo miał do wyboru: ruszyć prosto do Mordoru, lub udać się do Minas Tirith. Aragorn dał mu czas do namysłu w samotności. Hobbit oddalił się nieco od kompanii, a Boromir podążył za nim. Rycerz próbował nakłonić Froda do wykorzystania Jedynego Pierścienia przeciwko Sauronowi. Niziołek pamiętał jednak słowa Elronda i nie zamierzał oddawać skarbu Boromirowi.

Wówczas Gondorczyk wpadł w szał i postanowił siłą odebrać Frodowi Pierścień. Powiernik zdołał uciec przed gniewnym rycerzem, który przeklął jego i rasę hobbitów. Jakiś czas później Boromir żałował swych słów i czynów. Drużyna wypytywała go o zdarzenia, do jakich doszło pod nieobecność Froda. Boromir mógł odpowiedzieć im tylko tyle, że niziołek zbiegł. Merry i Pippin pobiegli szukać kuzyna, podobnie uczynił Sam Gamgee. Aragorn polecił Boromirowi chronić niziołków. Kiedy ich odnalazł, byli otoczeni przez zgraję orków. Boromir zabił wielu napastników, lecz wciąż przybywali nowi. Głos jego rogu dotarł do uszu Aragorna. Dźwięk rogu słabł z każdą chwilą, aż w końcu zamarł i dało się słyszeć tylko wrzaski orków. Kiedy strażnik dotarł na miejsce ujrzał Boromira. Ostrze jego miecza było strzaskane tuż przed rękojeścią, zaś róg pęknięty na dwoje. Dookoła leżało przynajmniej dwudziestu martwych napastników. Tuż przed śmiercią wyjawił Aragornowi próbę pozyskania pierścienia od Froda. Poinformował strażnika również o porwaniu niziołków przez orków. Boromir uśmiechnął się słabo po czym zmarł. Aragorn, Legolas i Gimli postanowili godnie pochować Boromira. Nie mogli jednak marnować zbyt wiele czasu na usypywanie kurhanu. Dlatego ciało poległego włożyli do łodzi, razem z jego mieczem i rogiem i powierzyli Anduinie.

Obrona Rohanu Edytuj

Przyspieszyli kroku. Widać, zwietrzyli nasz zapach. Szybko!

—Aragorn do Gimliego i Legolasa podczas pościgu, Dwie Wieże

Od dnia śmierci Boromira, Trzej Łowcy ruszyli w pogoń za Uruk-hai z Amon Hen. Pewnego dnia, Aragorn usłyszał przykładając ucho do ziemi, orków. Podążali oni o niecały dzień drogi od nich. Obieżyświat pogonił swoich towarzyszy i wszyscy trzej ruszyli za ściganymi. Tak dotarli do granic kraju jeźdźców, Rohanu. Spotkali się również z Éomerem, który podarował im konie oraz powiedział, że niedawno stoczył bitwę z orkami u podnóży Fangornu. Aragorn, Gimli i Legolas udali się na skraj lasu Fangorn i zaczęli szukać zwłok Merry'iego i Pippina. Nagle Obieżyświat znalazł ślady hobbitów. Okazało się niziołkowie uciekli do lasu podczas ataku Rohirrimów na Uruk-hai. Ślady prowadziły na skraj Fangornu. Łowcy udali się wgłąb magicznego lasu. Wśród drzew spotkali białego maga. Na początku myśleli że to Saruman, jednak okazało się że to Gandalf, Gandalf Biały. Biały czarodziej opowiedział całej trójce o walce z Balrogiem oraz o wskrzeszeniu. Następnie cała trójka ruszyła do Edoras, dworu Theodena. Na miejscu, przybysze zobaczyli jak bardzo Rohan pod upadł. Przed wejściem do zamku, zostali zatrzymani przez Hámę i jego ludzi. Musieli mu oddać całą swoją broń. Następnie wszyscy weszli do środka. Tam zastali starego i u kresu sił króla Theodena w towarzystwie Grímy, swego doradcy. Gandalf przywitał króla. Gdy ten zaczął się do niego odnosić nieżyczliwie, Gandalf uwolnił jego umysł od władzy Sarumana. Następnie odbyła się narada, gdzie Gandalf wyjaśnił Theodenowi sytuację i powiedział mu że Sauron w końcu zajmie Rohan. Król postanowił by cała ludność przeniosła się z Edoras do twierdzy w górach, Helmowego Jaru. Theoden zaczął namawiać Grimę by towarzyszył mu podczas wojny. Jednak ten odmówił i uciekł w stronę Isengardu. Wojownicy Rohanu ruszyli z Edoras do Helmowego Jaru. Podczas przeprawy spotkali żołnierzy, którzy przekazali Theodenowi oraz Eomerowi wieści o Erkenbrandzie. Było one niepokojące, ponieważ wspomniany wcześniej wojownik prawdopodobnie zginął podczas walki z orkami Sarumana. Jednak po pewnym czasie, wyprawa dowiedziała się że Erkenbrand żyje i również zmierza do Helmowego Jaru. Nagle, Gandalf powiedział Aragornowi, Theodenowi i Eomerowi żeby wyczekiwali go o świcie i ruszył w stronę Isengardu.

Tymczasem przeprawa do Grodu trwała dalej. Gdy dotarli w końcu do Helmowych Wrót, zastali tam obrońców z Zachodniej Bruzdy pod dowództwem Gamlinga. Następnie Aragorn wraz z Gimlim i Legolasem zajęli pozycje na Zachodnim Murze i czekali na armię Isengardu. Gdy zaczął się szturm, Estel odpierał ataki jak długo mógł do póki mur nie został wysadzony. Wtedy, zaraz po ocknięciu zaczął nawoływać swoich ludzi do odwrotu. W zamieszaniu, grupa Eomera musiała uciekać do jaskiń, a reszta wycofała się do Jaru. Podczas biegu po schodach, Aragorn potknął się i upadł. Od śmierci ocalił go Legolas który wypuścił ostatnią strzałę w orka który spadł ze schodów na swoich współplemieńców. Około wczesnego ranka, Aragorn wszedł na basztę i wypatrywał Białego Jeźdźca. Orkowie zaczęli się z niego wyśmiewać i puszczali w niego swe strzały. Theoden wpadł na pomysł by na czele swoich ludzi ruszyć w bój. W tej samej chwili pojawił się Gandalf z Erkenbrandem i całą masą wojowników z Zachodniej Bruzdy oraz hurnowie z Fangornu. Posiłki Rohanu ruszyły na armię wroga. Ci, którzy uciekli do nowo powstałego lasu, nigdy już z niego nie wyszli. Dzięki wsparciu, bitwa o Helmowy Jar została wygrana przez Rohirrimów. Następnie Aragorn, Gandalf, Legolas, Gimli, Theoden i paru ludzi króla ruszyło ku Isengardowi, który został bez obrońców. Tam na skraju fortecy grupa spotkała od dawna nie widzianych dwóch hobbitów, Merry'ego i Pippina. Dowiedzieli się od nich, że w Isengardzie władzę przejął Drzewiec. Gandalf i król Rohanu ruszył na spotkanie z pasterzem drzew, a Gimli, Legolas i Aragorn poszli coś zjeść. Później hobbici opowiedzieli im o swoich przygodach. Gdy już cała piątka dołączyła do Gandalfa to wszyscy pojechali na spotkanie z Sarumanem. Mithrandir odbył z nim rozmowę, wykluczył go z Bractwa i złamał mu różdżkę. Na koniec Gadzi Język rzucił palantírem, lecz nie trafił nikogo, ponieważ nie wiedział kogo bardziej nienawidzi: Gandalfa czy Sarumana. Kryształ podniósł Peregrin, ale czarodziej szybko go mu zabrał. Cała wyprawa wyruszyła z powrotem do Helmowego Jaru. Gdy nocowali niedaleko Iseny, Pippin popatrzył w palantír. Gandaf oddał kamień widzenia Aragornowi, a sam pojechał z Peregrinem do Minas Tirith.

Odsiecz dla Gondoru Edytuj

Gdy cała świta przejechała przez Brody na Isenie, zameldowano królowi, że pędzą za nimi jacyś jeźdźcy. Okazało się, że byli to Strażnicy na czele z Halbaradem oraz synowie Elronda: Elladan i Elrohir. Przybywszy do Rogatego Grodu. odpoczęli przez jakiś czas. Tam Aragorn użył palaníru, aby pokazać się Sauronowi. Theoden postanowił wyruszyć do Dunharrow górskimi ścieżkami, a Aragorn wraz z Szarą Drużyną zawitał do Edoras, a następnie przybyli na długo przed Rohirrimami do Dunharrow. Tam Éowina odradzała potomkowi Isildura przejazdu przez Ścieżkę Umarłych. Ten jednak był nieugięty. Następnie udał Ścieżką Umarłych. Wezwał tam wiarołomców, żeby wypełnili przysięgę. Następnie wszyscy poszli na wzgórze, gdzie znajdował się Głaz na Erech. Tam Aragorn powiedział Upiorom, że jeżeli pomogą pokonać mu Korsarzy, którzy są w Pelargirze, to uzna, że wypełnili przysięgę. Po drodze spotkali Angbora, który obiecywał przyprowadzić pod Minas Tirith swoich ludzi. Z pomocą Umarłych, bohaterowie zdobyli ogromne statki piratów z Umbaru. Po tym wydarzeniu Aragorn uznał, że przeklęci dopełnili przysięgi. Duchy rozwiały się niczym mgła. Tymczasem zaczęła się bitwa na Polach Pelennoru. Na przystań przyszli orkowie z Mordoru oczekując na piratów. Jeden z nich zaczął wykrzykiwał na wilki morskie. Okazało się jednak że byli to Aragorn, Legolas i Gimli oraz ich kompani. Zabili oni wszystkich orków na przystani i ruszyli ku miastu. Aragorn zabił wielu wrogów, jednak Legolas oraz Gimli jak zwykle ze sobą rywalizowali. Podczas bitwy zginął Theoden, król Rohanu. Po bitwie na Polach Pelennoru Aragorn udał się do Domów Uzdrowień. Najpierw, dzięki athelasowi zebranemu przez Bergila, uzdrowił Faramira, a później Meriadoka i Éowinę. Po wyjściu czekały na niego tłumy ludzi, którzy prosili o wyleczenie bliskich. Aragorn wraz z Elladanem i Elrohirem pracował do nocy. Następnego dnia zebrała się Ostatnia Narada, na której postanowiona zaatakował Czarną Bramę, ściągając na siebie uwagę Saurona, dając sposobność wypełnienia misji Frodowi.

Szturm na Mordor Edytuj

Po bitwie na Polach Pelennoru, 25 marca 3018 roku Trzeciej Ery Aragorn, Gandalf, Gimli, Legolas, dwaj hobbici (Merry i Pippin) wraz z Armią Zachodu ruszyli ku Mordorowi. Syn Arathorna zostawił straże na Rozstaju Dróg, tak, aby zabezpieczyć tyły. Później łatwo rozbili zasadzkę orków, którzy chcieli zaatakować w tym samym miejscu, gdzie kiedyś Faramir pokonał Haradrimów. Gdy wyprawa przybyła na miejsce, heroldowie ogłosili, że król Gondoru żąda, aby Mordor naprawił wyrządzone im szkody. Po dłuższej chwili Czarna Brama zaczęła się przed nimi otwierać. Wyłonił się z niej rzecznik Saurona z kilkoma żołnierzami. Zaczął on szydzić z Aragorna i Gandalfa. Pokazał im również rzeczy Froda i Sama oraz podał warunki jakie mieliby spełnić, gdyby chcieli uratować hobbita. Biały Jeździec odrzucił te żądania. Gdy rzecznik Nieprzyjaciela zaczął się wycofywać, na Armię Zachodu ruszyło tysiące orków na służbie u Saurona. Aragorn wycofał się do swoich ludzi i zaczął ich mobilizować. Następnie ustawił wojska na dwóch pagórkach. Wojska Mordoru zaatakowały ze wszystkich stron otaczając armię Wolnych Ludów. Orkowie nie mogąc się przedostać przez bagno otaczające pagórki obsypała ich strzałami. Trollom jednak udało się przejść przez bagno i zdruzgotali obrońców. W tym momencie nadleciały orły, a Gollum wpadł z Pierścieniem do Szczelin Zagłady. Dowódcy, żołnierze pozbawieni wsparcia Saurona wpadli w rozpacz, zlękli się przeciwników.

Król Gondoru i Arnoru Edytuj

Aragorn Elessar

Aragorn jako król Zjednoczonego Królestwa Gondoru i Arnoru

EstelandUndomiel

Aragorn i Arwena, autorstwa Natalii Nikitin

Elrond dotrzymał słowa mówiąc, że da Aragornowi rękę Arweny, gdy ten zasiądzie na tronie zjednoczonych królestw. Przekazał mu również berło Andúnië - symbol władzy w Arnorze. Nowego króla ukoronowano go pod trzema sztandarami: Rohanu, Dol Amrothu i Gondoru, jego koronacja w Gondorze kończy Trzecią Erę, a zaczyna Czwartą Erę. Po objęciu tronu Aragorn założył nową dynastię rządzącą Królestwami Dúnedainów, Dynastię Telcontar czyli Obieżyświatów, która kontynuowała ród Elendila i linię Elrosa. Poza objęciem tronu Gondoru odbudował i wskrzesił dawno już upadłe królestwo Arnoru, którego stał się królem, przyjmując tytuł Króla Wszystkich Dúnedainów, odbudowując Arnor odbudował również stolicę królestwa północy - Annúminas. Razem z Arweną miał syna Eldariona i kilka córek. Podczas przeszukiwania wieży Orthanc, dzięki Gimliemu znalazł Elendilmir. Zasadził na nowo Białe Drzewo, zawierał sojusze z byłymi wrogami Gondoru, stoczył kilka małych wojen i rozszerzył granice Gondoru do portu w Umbarze oraz do morza Rhûn. Utrzymał i pogłębił sojusz z Rohanem, który stał się jego najbliższym sojusznikiem, przede wszystkim z nowym królem Rohanu Éomerem. Elessar był bardzo otwarty, dlatego odbudowując swój kraj stawiał na współpracę z elfami i krasnoludami, dlatego też zawarł sojusz z Plemieniem Durina z Ereboru oraz królestwem ludzi - Dale. Mianował Księciem Ithilien Faramira, syna ostatniego namiestnika Gondoru, Denethora II, pozwolił mu również zachować urząd namiestnika, Faramir jako namiestnik wspierał Aragorna. Aragorn zezwolił również na wstęp do swego królestwa ogromnej masy elfów z Leśnego Królestwa i innych opuszczonych przez elfów krain. Elfy przybywające na południe za wodzą Legolasa osiedliły się w Ithilien, gdzie bardzo przyczyniły się do obudowy tej prowincji i podwojenia jej bogactwa.

Aragorn nie zapomniał również, że jego królestwo obejmowała teraz także krainę hobbitów - Shire, w roku 17 CE uznał Shire za niepodległe państwo będące jednak pod protektoratem Zjednoczonego Królestwa, uznał dotychczasowe granice Shire, a nawet rozszerzył je o Marchię Zachodnią. Zmarł w 120 roku Czwartej Ery. Merry i Pippin spoczęli u jego boku. Arwena po jego śmierci udała się do Lothlorien i tam zmarła następnej zimy. Po śmierci Aragorna tron potężnego wskrzeszonego imperium objął jego syn, Eldarion.

Drzewo genealogiczne Edytuj

Eärendil
 
Elwinga
 
Galadriela
 
Celeborn
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elros
 
Elrond
 
Celebríana
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Królowie Númenoru
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Książęta Andúnië
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elendil
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Isildur
 
Anárion
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Królowie Arnoru
 
Królowie Gondoru
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Królowie Arthedainu
 
Ondoher
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Arvedui
 
Fíriel
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wodzowie Dúnedainów
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Arathorn II
 
Gilraena
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aragorn II
 
Arwena
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eldarion
 
Kilka Dziewczynek
 
 
 
 

Charakterystyka Edytuj

Aragorn jest wzorem rycerza i władcy. Jest dumny, nieustraszony i nieugięty, choć pozbawiony pychy, sprawiedliwy, lecz jednocześnie przebaczający i łaskawy, zawsze broni dobrej sprawy i słabych, potrzebujących wsparcia istot. Jego moc spoczywa nie tylko w sile ramienia, lecz także zawiera się w mądrości i wiedzy o dawnych sprawach i wypadkach. Aragorn łączy więc w sobie moc ciała i ducha, przymioty żołnierza i mędrca. Przylgnęło do niego przezwisko Obieżyświat, gdyż w samotnym, skromnie odzianym i naznaczonym trudami tułaczego życia rycerzu trudno na pierwszy rzut oka rozpoznać potomka dawnych królów; niekiedy jednak ujawnia się w nim niezwykłe dostojeństwo potomka wielkiego rodu, władcy ludzi, obdarzonego życiem trzykrotnie dłuższym niż życie przeciętnego człowieka. Jest też zwany Elessarem, Kamieniem Elfów, gdyż jako jeden z nielicznych już w tych późnych czasach ludzi przyjaźni się z najstarszym plemieniem.

Imiona Edytuj

  • Elessar - jako król (qya. Kamień Elfów).
  • Kamień Elfów - imię pochodzące z przepowiedni, nadane Aragornowi przez mieszkańców Gondoru po jego powrocie do Minas Tirith.
  • Estel - nadzieja.
  • Obieżyświat - przydomek nadany Aragornowi przez mieszkańców Bree.
  • Telcontar - słowo "obieżyświat" w Quenyi, jakim Aragorn miał nazwać swój ród.
  • Dúnadan - przezwisko nadane Aragornowi przez Bilba Bagginsa.
  • Thorongil - kryptonim Aragorna używany podczas pobytu w Gondorze i Rohanie.
  • Skrzydlaty - przydomek nadamy Aragornowi przez Éomera.
  • Dziedzic Isildura.
  • Długonogi - przezwisko jakie Aragorn otrzymał od Billa Ferny'ego.

Etymologia Edytuj

Imię Aragorna pochodzi z sindarinu i jest, jak inne imiona Dúnedainów, utworzone na pamiątkę elfów lub ludzi wymienianych w starych pieśniach i legendach z Pierwszej Ery.

Inne wersje legendarium Edytuj

We wczesnej i nieopublikowanej wersji Władcy Pierścieni, pierwowzór Aragorna nosił imię kłusak (ang. Trotter) i był hobbitem. Jedna z jego nóg była drewniana, ponieważ podczas podróży do Mordoru schwytano go i torturowano.

Kreacja w adaptacjach Edytuj

Aragorn (1978)

Aragorn w adaptacji z 1978 roku

Władca Pierścieni (1978) Edytuj

Głosu Aragornowi użyczył John Hurt. Jego wygląd przypomina wojownika lub łowcę. Nosi na sobie futrzaną tunikę oraz długi zielony płaszcz z kapturem.

Władca Pierścieni: Powrót Króla (1980) Edytuj

Głosu Aragornowi użyczył Theodore Bikel.

Aragorn 1980

Aragorn w adaptacji z 1980 roku

Władca Pierścieni (trylogia filmowa) Edytuj

Postać Aragorna pojawia się w trzyczęściowej adaptacji filmowej Petera Jacksona. Rolę bohatera odtwarza aktor Viggo Mortensen.

Władca Pierścieni: Powrót Króla (gra z 2003 roku) Edytuj

Aragorn jest jedną z grywalnych postaci.

Władca Pierścieni: Bitwa o Śródziemie (2004) Edytuj

Aragorn 2002

Aragorn w adaptacji z 2002 roku

Aragorn jest jednym z bohaterów, możliwym do zwerbowania dla frakcji Rohanu.

Władca Pierścieni: Bitwa o Śródziemie II (2006) Edytuj

Aragorn jest jednym z bohaterów, możliwym do zwerbowania dla frakcji ludzi zachodu.

Aragorn LOTRO

Aragorn w grze The Lord of the Rings Online

The Lord of the Rings Online (2007) Edytuj

Aragorn jest jednym z NPC w grze.

Władca Pierścieni: Podbój (2009) Edytuj

Aragorn jest jednym z bohaterów sił dobra.

Władca Pierścieni: Wojna na Północy (2011) Edytuj

Aragorn spotyka w Bree Eradana, Andriel i Farina, których prosi o odwrócenie uwagi nieprzyjaciela, podczas gdy niziołek Frodo Baggins będzie eskortowany w stronę Rivendell. Później pojawia się w dolinie Imladris, gdzie gracz może wchodzić z nim w interakcje.

LEGO Władca Pierścieni (2012) Edytuj

Aragorn jest grywalną postacią w grze, dostępną w trzech wariantach: Aragorn w stroju strażnika, w zbroi Gondoru, oraz w królewskiej zbroi.

Minifigurka Aragorna występuje w  czterech zestawach: Atak na Wichrowy Czub, Bitwa o Helmowy Jar, Bitwa u Czarnej Bramy oraz Zasadzka na statku pirackim.

Bibliografia Edytuj

  • J.R.R Tolkien, Władca Pierścieni. Tom 1-3, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Warszawa 2008
  • Peter Jackson, Władca Pierścieni (trylogia filmowa) - tylko w obrębie nagłówka - "Kreacje w adaptacjach"
Poprzednik:
Arathorn II
Wódz Dúnedainów
TE 2933 - TE 3019
Następca:
-
Poprzednik:
Eärendur (król Arnoru)
Król Arnoru
TE 3019 - CE 120
Następca:
Eldarion
Poprzednik:
Eärnur
Król Gondoru
TE 3019 - CE 120
Następca:
Eldarion
Poprzednik:
-
Król Zjednoczonego Królestwa
TE 3019 - CE 120
Następca:
Eldarion
Poprzednik:
Isildur
Król Wszystkich Dúnedainów
TE 3019 - CE 120
Następca:
Eldarion
Drużyna Pierścienia
Aragorn II | Gandalf | Frodo Baggins | Samwise Gamgee | Meriadok Brandybuck | Peregrin Tuk | Legolas | Gimli | Boromir

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Aragorn II

  • czy aragorn walczył z tarczą?

    4 wiadomości
    • moim zdaniem można wywnioskować że  jego atakiem i obroną był miecz więc przypuszczalnie miecz mu wystarczał w walce
    • Jakie to ma znaczenie czy walczył z tarczą ?
  • Aragorn-Dziedzic Isildura?

    6 wiadomości
    • Okey,więc można by stwierdzić,że swój wkład miało również przeznaczenie,co W Śródziemiu miało spory wpływ na przeb...
    • Maedhros Of Himring napisał(a):Chodzi mi raczej oto dlaczego poprzednicy Aragorna nie mogliby sie wcześniej udać do Gandoru i tam obj...