Fandom

Władca Pierścieni Wiki

Ar-Pharazôn

2740stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Dyskusja0 Udostępnij

Ar-Pharazôn (DE 3118DE 3319) – człowiek, dwudziesty drugi i ostatni król Númenoru. Rządził 64 lata[1].

Biografia Edytuj

W młodości wiele czasu spędzał poza Númenorem, ponieważ zajmował się zdobywaniem posiadłości w Śródziemiu. Odznaczył się tam jako świetny dowódca, zarówno na morzu, jak i lądzie. Po śmierci króla Tal-Palantira dokonał przewrotu, zmuszając prawowitą dziedziczkę tronu, Tar-Míriel do ślubu ze sobą. W ten sposób zasiadł na tronie Númenoru[2].

Na początku rządów w wyniku ataków Saurona na posiadłości Númenoru w Śródziemiu, Ar-Pharazon postanowił go zaatakować. Sauron, który był słabszy od swojego przeciwnika poddał się. Król zabrał Saurona do Númenoru jako zakładnika, gdzie szybko stał się najbliższym z doradców władcy[3].

Pod wpływem Saurona Ar-Pharazon zaczął źle postępować. Stał się w końcu czcicielem Melkora i znienawidził Valarów i Eldarów. Za jego radą postanowił usunąć z Rady Amandila, który był Przyjacielem Elfów, zabronić dostępu do Meneltarmy, nawet Wiernym, oraz namawiał, by ściął Białe Drzewo, które przypominało o Eldarach i świetle Valinoru. Na szczęście w tajemnicy Isildur zdołał zerwać jego owoc. Kazał wybudować również świątynię czczącą Morgotha, gdzie spalono Białe Drzewo i składano ofiary z ludzi, najczęściej Wiernych, których oskarżano o nienawiść do króla, bunt przeciwko jego władzy, spiski przeciw współbraciom, rozsiewanie kłamstw i trucicielstwo; zarzuty były jednak najczęściej fałszywe. Númenorejczycy zaczęli też pływać do Śródziemia już nie z darami lub władcy, lecz jako wojownicy, którzy rabowali mienie tamtejszych mieszkańców i brali ich w niewolę, a wielu z nich składali na ołtarzach[4].

Pod koniec życia Ar-Pharazon pod namową Saurona chciał podbić Aman i w ten sposób uzyskać nieśmiertelność. Król zebrał olbrzymie wojsko i zaatakował Valinor. Jednak gdy tylko wpłynął swoim statkiem zwanym Alcarondas na wody, do których dostęp miał zabroniony, a potem postawił wraz ze swoim wojskiem stanęli na ziemi Nieśmiertelnych Krain, Manwë odwołał się do Ilúvatara, oddając mu powierzoną Valarom władzę nad Ardą. Wtedy to Ar-Pharazôn i jego śmiertelni wojownicy zginęli pod nagle zapadającymi się górami; mówi się, że leżą uwięzieni w Jaskiniach Zapomnianych, gdzie będą czekać aż do Ostatniej Bitwy i Dnia Sądu. Eru również otworzył olbrzymią otchłań pomiędzy Númenorem a Krainami Nieśmiertelnych, która wciągnęła flotę ludzi i całą wyspę[5].

Poprzednik:
Tar-Palantir
Król Númenoru
DE 3255 - DE 3319
Następca:
Zatopienie Númenoru


Przypisy

  1. Niedokończone Opowieści, Dynastia Elrosa: królowie Númenoru od założenia miasta Armenelos do Upadku, Wydawnictwo Amber, Wydanie IX, Warszawa 2013, s. 256, ISBN 978-83-241-4589-8
  2. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Upadek Númenoru, Wydawnictwo Amber, Wydanie XXII, Warszawa 2014, s. 339, ISBN 978-83-241-4999-5
  3. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Upadek Númenoru, Wydawnictwo Amber, Wydanie XXII, Warszawa 2014, s. 340-341, ISBN 978-83-241-4999-5
  4. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Upadek Númenoru, Wydawnictwo Amber, Wydanie XXII, Warszawa 2014, s. 342-345, ISBN 978-83-241-4999-5
  5. J.R.R. Tolkien, Silmarillion, Upadek Númenoru, Wydawnictwo Amber, Wydanie XXII, Warszawa 2014, s. 349-350, ISBN 978-83-241-4999-5

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej w Fandom

Losowa wiki