Fandom

Władca Pierścieni Wiki

Angmar

2740stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Dyskusja0 Udostępnij
Angmar1.jpg

Czarnoksiężnik na czele wojsk Angmaru.

Angmar – królestwo w północnej części Śródziemia, na zachód od Gór Mglistych i na północ od Arnoru. To stąd Czarnoksiężnik z Angmaru kierował atakami na północne kraje Dúnedainów. Ostatecznie państwo zostało zniszczone w 1975 roku, lecz mroczna spuścizna tego państwa przetrwała do końca Trzeciej Ery.

HistoriaEdytuj

PoczątekEdytuj

Królestwo Angmaru powstało w Trzeciej Erze, za panowania Malvegila w Arthedain, jednej z prowincji Arnoru, sąsiada Angmaru. Obejmowało ono ziemie po obu stronach gór, za Wrzosowiskami Etten, daleko na północy Śródziemia. Dowódcą skupionych tam wojsk (złożonych głównie z orków, ludzi i innych złych stworzeń) był Władca Angmaru, tajemniczy Czarnoksiężnik, którego w późniejszym czasie zidentyfikowano jak Wodza Dziewięciu Nazguli. Przybył on na północ, aby zniszczyć Dunedainów z Arnoru. W wyniku przepychanek na tronie Arnoru, władzę przejął zły człowiek, przywódca plemion górskich pozostający w tajnym sojuszu z Angmarem. Argeleb, syn Malvegila, zbudował fortyfikacje na Wichrowych Wzgórzach, lecz poległ w wojnie z Rhudaurem i Angmarem. Jego syn, Arveleg, pokonał przeciwników i wyparł ich z Wichrowych Wzgórz, dzięki sojuszowi z Lindonem i Kardolandem.

Wojna w 1409Edytuj

Wielka armia z Angmaru nadciągnęła ponownie w 1409 roku, przekroczyła rzekę i wtargnęła do Kardolanu, otaczając Wichrowy Czub. Dunedainowie ponieśli druzgocącą klęskę, poległ Arveleg, a wieża Amon Sul została spalona i zburzona. Palantír, daleko widzący kryształ, który w niej przechowywano, udało się uratować i ukryto go w Fornoście, stolicy dalekiej północy. Rhudaur dostał się pod panowanie złych ludzi na służbie Angmaru, a niedobitki Dunedainów zbiegły na zachód. Kardolan, ostatni sojusznik Arnoru, padł podbity przez najeźdźców. Jedynie Arafor, syn Arvelega, z pomocą Kirdana, elfa z Szarej Przystani, zdołał odepchnąć nieprzyjaciela z Północnych Wzgórz i odzyskać Fornost.

Angmar2.jpg

Czarnoksiężnik zasiadający na tronie w Carn Dum.

Resztki wiernych Dunedainów próbowały bronić się w Tyrn Gorthad (na Kurhanach) lub uciekły w lasy. Ponoć elfy z Lindonu poskromiły na pewien czas Angmar, a Elrond Pół-elf przyprowadził im posiłki z Rivendell i Lorien. Za panowania Argeleba II z południowego-wschodu nadciągnął mór, od którego wyginęła większa część ludności. W tym czasie nastąpił zmierzch Dunedainów w Kardolanie, a złe siły Angmaru i Rhudauru zajęły na długo opustoszone wzgórza. W 1940 r. Arthedain, ostatnia prowincja Arnoru, odnowiła sojusz z Południowym Królestwem - Gondorem, gdyż spostrzeżono wreszcie, iż walczą z tym samym wrogiem. Jednak straty poniesione przez Gondor w walce z Woźnikami na wiele lat uniemożliwiły mu wsparcie Północy.

Wojna w 1974Edytuj

W 1974 roku potęga Angmaru znowu wzrosła. W 1973 roku Arthedain zdał sobie sprawę, że Angmar szykuje się do ostatecznego ciosu toteż wysłano do Gondoru poselstwo z prośbą o pomoc. Gondor przygotował więc wielką flotę, którą dowodził Eärnur, królewski syn. Na nieszczęście, gdy piękne statki przybyły na Północ w połowie 1975 roku, nie było już Arthedainu.

Angmarnajazd.jpg

Najazd czarnoksiężnika.

Czarnoksiężnik przed końcem zimy napadł na Arthedain. Wojska Angmaru uderzyły na Fornost zimą 1974 roku, gdy zapasy Dunedainów były na wyczerpaniu. Nie mieli oni żadnych posiłków, wyłączając grupę łuczników z Shire. Niewielu obrońcom udało się uciec z miasta. Większość z nich, w tym synowie króla, udała się na zachód, w kierunku Zatoki Lhun, do Kirdana. Król Arvedui do ostatka bronił się na Wzgórzach Północnych, aż w końcu udało mu zbiec z garstką straży przybocznej. Arvedui znalazł pomoc w Śnieżnych Ludziach, Lossothach, znad Zatoki Forochel. Oni również obawiali się Czarnoksiężnika, "który- jak powiadali- zsyłał mróz albo odwilż wedle swej woli." Tam Arvedui czekał na posiłki.

Okręt wysłany przez Kirdana dotarł w marcu do zatoki. Król wsiadł nań i odpłynął, ale okręt zatonął podczas burzy wraz z całą załogą. Niedługo potem przypłynęła nieszczęsna flota Gondoru - oprócz wielkiej liczby Dunedainów, na pokładzie znajdowali się także jeźdźcy z Rhovanionu. Armia połączyła się z niedobitkami z Arthedainu, zgromadzonymi w Lindon, i kontyngentami z Shire i tak ruszyła na północ, ku wzgórzom Evendim. Angmarczycy nie czekali za murami Fornostu, lecz ruszyli równiną na zachód, by stanąć naprzeciw wrogom. Wiedząc to, Eärnur przyszykował zasadzkę. Wysłał jazdę na północ, by czekała na wzgórzach. Głowne siły zawiązały bój i zdobyły przewagę nad nieprzyjacielem, a wtedy z północy zaatakowała jazda. Siły Angmaru zostały wzięte w kleszcze dwóch ugrupowań i starte z powierzchni ziemi. Jednak "Czarnoksiężnik z garstką niedobitków umknął zdążając wprost do Angmaru. Zanim zdążył się schronić w Karn Dum, dopędzili go Jeźdźcy Gondoru z Eärnurem na czele. Jednocześnie z Rivendell przybył na pomoc Gondorowi zastęp elfów prowadzony przez Glorfindela. Klęska Angmaru była tak druzgocąca, że ani jeden poplecznik Czarnoksiężnika, czy to człowiek, czy ork, nie pozostał na zachód od gór."

Ucieczka.jpg

Ucieczka Czarnoksiężnika.

"Podobno jednak, gdy sprawa Angmaru zdawała się już stracona, zjawił się nagle sam Czarnoksiężnik, w czarnym płaszczu, w czarnej masce, na karym koniu. Strach poraził ludzi na jego widok. On wszakże za cel swej straszliwej nienawiści obrał wodza Gondoru i z krzykiem natarł wprost na niego. Eärnur gotów był stawić mu czoło, lecz wierzchowiec przerażony uskoczył w bok i uniósł jeźdźca, który nie zdążył go w porę opanować. Czarnoksiężnik zaśmiał się, a nikt z ludzi, którzy słyszeli ten śmiech, nie mógł odtąd zapomnieć jego grozy. Wtedy jednak wysunął się z szeregów Glorfindel na białym koniu. Śmiech uwiązł Czarnoksiężnikowi w gardle. Zawróciwszy na miejscu czarny jeździec pomknął galopem i zginął w ciemnościach, noc bowiem zapadła nad polem bitwy. Czarnoksiężnik zniknął, nikt nie wiedział, gdzie się skrył. Eärnur właśnie wrócił, lecz Glorfindel wpatrując się w gęstniejący mrok powiedział: - Nie ścigaj go! Nigdy już nie wróci do tej krainy. Zguba dosięgnie go daleko stąd, nieprędko i nie z ręki męża. Wielu Gondorczyków zapamiętało te słowa elfa. (...) Tak się skończyło nikczemne królestwo Angmaru. Tak też Eärnur, wódz Gondoru, zasłużył sobie na straszliwą nienawiść Czarnoksiężnika; wiele wszakże lat musiało upłynąć, zanim wyszło to na jaw."

Arthedain było wolne, jednak Arnor, Północne Królestwo, przestało istnieć, gdyż jego ludność była wyniszczona. Ci, którzy przeżyli, stali się wędrownymi Strażnikami, a Sauron, choć obserwował te wydarzenia z bardzo daleka, cieszył się. Pomimo iż Angmar upadł, Wielkie Oko osiągnęło swój cel. Arnor upadł, by nie odrodzić się już nigdy.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej w Fandom

Losowa wiki