FANDOM


Éalá Éarendel Engla Beorhtast (Chwała Ci Earendelu, najjaśniejszy z aniołów) – pierwszy poemat J.R.R. Tolkiena, będący rozszerzeniem wersetu staroangielskiego, a jednocześnie początkiem "odkrywania" przez Tolkiena całej historii Śródziemia. Poemat ten stał się kluczem i portalem do świata Ardy. Napisany został we wrześniu 1914 na farmie w Phoenix i potem przeredagowany kilkakrotnie. Poemat składa się na fragmenty niespisanej do końca historii Earendila - The Lay of Eärendel.

Utwór składa się z 6 strof, z których 4 opisują wrażenia i niezwykłość podróży Earendila po nieboskłonie wśród gwiazd, a 2 kolejne powrót poza firmamentem, obserwację smutków świata i niszczenia jego piękna, oraz ostateczne odsunięcie się w pustkę.

Ciekawostki Edytuj

Źródłem poematu są 2 wersety z tekstu Cynewulfa, z kolekcji Chrystus, będącej obok Beowulfa jednym z najważniejszych przykładów literatury Anglo-Saksońskiej. Tolkien zafascynował się słowami:

„Eala Earendel engla beorhtast ofer middangeard monnum sended“

(staroang. - Chwała ci Earendelu, najjaśniejszy z aniołów, ponad śródziemie ludziom wysłany.)

Uważał, że określenie earendel (jasne światło, promień) jest czymś więcej, bo nazwą gwiazdy. To światło anielskie poprzedzało w tekstach staroangielskich przyjście Chrystusa. Z tego powodu Tolkien uczynił zeń gwiazdę przewodnią, uważał że chodzi o Wenus, która była drogowskazem i przewodnikiem historii świata, a której blask prowadził w dawnych erach ludzkość (elfów, ludzi i in) do przyszłego pełnego człowieczeństwa. Historia podróży Earendila była przewodnikiem ciągu zdarzeń od stworzenia świata, do wydarzeń które miały nadejść a które zostały wspomniane w rozważaniach Athrabeth Finrod Ah Andreth. W ten sposób cały świat Śródziemia i nasza, znana nam własna historia są rozwojem zaplanowanym przez Eru a podróż Earendila go zapowiada.